Mosquito madness

Na een mooie reis naar’t zonnige Spanje zijn de batterijen weer helemaal opgeladen om te komen puffen in het tropisch warme België.

Ik was heel nieuwsgierig op terug te komen omdat ik wist dat de kamer van Joas zo goed als af zou zijn. Zijn bedje staat er, samen met zijn commode en zijn muren zijn vers geschilderd! Ik was heel benieuwd om het met mijn eigen ogen te zien, want via sms had ik al enkele spoilers gekregen, maar nog geen volledig resultaat.

Thuis gekomen zijn we enthousiast naar boven gelopen en stonden we perplex van het resultaat. Helemaal zoals we gehoopt hadden en superblij dat Joas eindelijk zijn eigen kamertje heeft.

Zijn eerste nacht in zijn bedje verliep niet zo rooskleurig dan we gehoopt hadden. (We hadden gehoopt dat het apart slapen ervoor zou zorgen dat hij door zou slapen, maar daar hadden we het mis) Joas is die nacht 7 keren wakker geworden. Om beurten zijn we dan naar hem toe gegaan, tutje gegeven en hem wat gesust met onze ogen half gesloten in het donker.

De volgende ochtend schrok ik me dood toen ik Joas uit zijn bed ging halen. Hij had meer dan 150 muggenbeten op zijn kleine lijfje. Ik begreep ineens zijn moeilijke nacht en had veel medelijden met hem. Ik ben onmiddellijk op zoek gegaan naar babyproof middeltjes om hem te helpen!

Ik postte mijn probleem op instagram en kreeg direct wat tips van sommige mensen.

Hier een oplijsting van wat we allemaal gaan doen:

Tip 1: een instectenvanger.

In dreambaby kocht ik een insectenvanger. Op aanraden van de tante van Joas. Het heeft een uv lampje waardoor de muggen aangetrokken worden en vangt de beestjes dan op in een containertje. Het geeft een beetje licht, maar niet veel meer dan een flauw nachtlampje.

Tip 2: een klamboe.

Ik heb letterlijk heel de provincie afgereden op zoek naar een klamboe. En nergens kon ik er een vinden. Ik heb 10 winkels bezocht en ondertussen naar 12 anderen gebeld. Overal waren ze uitverkocht of gewoon niet te vinden. Bij maison de monde vond ik een klamboe met sterretjes. Een blanco was ook perfect geweest, maar dit was nog een pluspunt ook!

Tip 3: een citroengeranium.

Mijn papa vertelde me van eens naar een plantencentrum te gaan. Daar hebben ze vaak insectwerende planten. En inderdaad. De citroengeranium geeft een sterke geur af voor muggen waardoor ze op zoek gaan naar een andere locatie. Het plantje moet je maar 2 keer per week water geven en je kamertje ruikt heerlijk naar citroen.

Tip 4: gebruik geen producten met insecticiden.

Producten met DEED bevatten insecticiden. Dit is niet goed voor de gezondheid van je kind. Bij kinderen jonger dan 2 jaar mag je enkel producten gebruiken die minder dan 30% DEED bevatten.

Na een namiddag shoppen in de hitte was ik blij dat ik alles gevonden had. Dan was het een kwestie van alles te installeren en hopen dat het zou werken. Toen we vanmorgen opstonden hadden we het gevoel dat hij geen extra beten had gekregen, al is dat moeilijk te zeggen als je hem zo ziet. Ik hoop dat zijn beetjes snel verdwijnen, want nu lijkt het wel alsof hij de windpokken heeft.

M’n arm schaapie toch!

Moederdag

IMG_1851

Of je het de tweede zondag van mei viert, of op 15 augustus, elke mama verdient het om in de bloemetjes gezet te worden! Omdat ik leerkracht ben wordt het bij ons ook op de tweede zondag van mei gevierd. Toen ik Joas afgelopen donderdag bij de onthaalmoeder ging ophalen zat hij superschatting in zijn wandelwagen met een tulp in zijn hand.
IMG_1881.jpg
Er hing ook een lief briefje aan!
Dit is mijn eerste moederdag en ik word er altijd blij van om cadeautjes te krijgen, ook al is het mij daar helemaal niet om te doen. Maar een simpel bloemetje vind ik geweldig.
Het bloempje heeft helaas niet lang geleefd in de handen van Joas, maar ik heb de blaadjes eraf getrokken en ze liggen nu te drogen tussen een boek. Zo kan ik ze binnenkort gebruiken om een pagina in mijn bullet journal te maken.

Van Kevin kreeg ik mijn shoppingbudget voor het stoffenspectakel. Als hij elk jaar zo’n cadeau gaat geven zal hij toch mogen sparen :D

Maar het mooiste cadeau – en ik weet het, dit klinkt héél cliché – is Joas zelf. Ik ben nu net iets meer dan een half jaar een trotse fiere mama en ik kan me geen leven meer voorstellen zonder hem! Wat zie ik mijn liefie toch graag!

IMG_1849

Vakantiemodus

Het is precies een eeuwigheid geleden sinds ik nog eens geblogd heb, maar ik vrees dat dit door de vakantie komt. Hier hebben we nu 2 weken paasvakantie gehad, en die heb ik ten volle benut.

Ik heb tijdens deze dagen veel gedaan. Zo heb ik veel in mijn bullet journal gewerkt, ben ik aan het naaien geweest, heb ik familie bezocht en heb ik me vooral bezig gehouden met Joas.

Door het feit dat alles nu veel losser en minder gestructureerd verloopt dan tijdens andere weken denk ik dat ik ook mijn blog wat heb laten verwateren. Toen ik dan de motivatie gevonden had om toch te beginnen bloggen, ben ik ziek geworden.

De buikgriep heeft mij, als mijn man geveld. We waren gisteren allebei erg ziek en Joas… die niet! Hij was super actief, vroeg heel veel aandacht en wou vooral veel spelen. Net zoals elke andere baby denk ik dan. Maar als je ziek bent, is dat best vervelend (ja ik durf dat zeggen – niet dat Joas vervelend is, maar de situatie is vervelend). Toen we Joas gisterenavond om 20u30 in zijn bed konden leggen waren we superblij dat we er ook konden inkruipen. Ik was bij de dokter geweest en zij had gezegd dat uitzieken de boodschap was, dus deden we dat maar.

Vanmorgen voelde ik me al een heel stuk beter en ben ik begonnen aan een nieuwe webhost te zoeken voor mijn website. Ik hoop dat ik binnenkort mijn eigen url heb, zodat ik veel gemakkelijker te vinden ben op het web. Dus zoals jullie merken, zullen er de komende dagen enkele aanpassingen aan mijn blog gebeuren. Maar ik doe mijn best om het zo snel mogelijk aan te passen!

Joas had ook een heerlijke vakantie. Hij is wel enkele dagen naar de onthaalmoeder geweest, maar hij heeft veel thuis gespeeld. Zo is de paashaas op bezoek geweest, zijn we gaan picknicken tijdens een zonnig weekend, heeft hij zichzelf leren rollen en terugrollen, en hebben we vooral heel veel speel- en knuffelmomentjes gehad!

Gaan logeren

Schermafbeelding 2018-04-15 om 15.27.00
Ooit moest het eens gebeuren.. Een nachtje zonder mama!
Omdat ik moest gaan lesgeven tijdens een monitorenopleiding, moest Joas een keertje gaan logeren bij bonbon.
Meestal neem ik hem mee, maar dit weekend moest ik tot 22u lesgeven en zag ik het niet zitten dat Joas zo lang daar moet blijven.
Op zaterdagvoormiddag moest ik hem naar Arendonk brengen (want daar is casa bonbon) en ik was vrijdag al aan het panikeren. Wat moet er allemaal in zijn koffertje? wat moet ik zeker zeggen tegen bonbon? Hoeveel kledij moet ik meegeven? Zal hij dat wel kunnen zonder mij? Zal ik het wel overleven zo zonder hem? Héél veel vragen en spannende momenten.
Om mezelf wat te kalmeren ben ik vrijdag avond al begonnen zijn zijn valiesje in te pakken. Kledij, medicatie, toiletzakje, … Zo had ik tijd genoeg om alles 10 keer te controleren. Ik besloot ook op te schrijven hoe zijn eet- en meditatiepatroon was, zodat ik zaterdag en zondag al niet moest panikeren of het wel duidelijk genoeg was uitgelegd. Normaal gezien neemt Joas enkel zijn vitamine D en Symbioflor 1, maar omdat hij afgelopen week spruw heeft gehad, kreeg hij ook nog de nodige zalfjes en medicatie voor zijn mond.
Op zaterdagmorgen ben ik met een klein hartje vertrokken naar Arendonk. Ik wist dat ik mijn zoon moest achterlaten (ook al was het maar voor 24 uur) en ik wist dat dit vervelend voor me was. Ik zocht redenen om niet te moeten vertrekken, bleef dingen herhalen die bonbon zeker moest weten, en vroeg me constant af of ik niets vergeten te melden was.
In de auto naar Rijmenam (Mechelen), jaja ik zou dat weekend vele kilometers afleggen, was het enorm stil. Ik had het er echt moeilijk mee, maar besloot wel om me dit weekend te amuseren. En dat is me gelukt. Mede dankzij bonbon, die er regelmatig voor zorgde dat er een fotootje verscheen op mijn ‘whatapp’ om me gerust te stellen. Ik moet toegeven dat ik me enorm geamuseerd heb en ik heb zelfs ‘een kriekske’ gedronken, iets wat al meer dan een jaar geleden was!
Toch was ik blij dat ik zondagochtend, na het ontbijt, terug richting Arendonk mocht trekken om Joas op te halen. Veel kusjes en knuffelmomentjes! Want jaaaaaaa.. we zijn terug samen! Ik had Joas veel meer gemist dan andersom, maar dat maakte niet uit. Zijn knuffeltjes en schattige lach waren terug bij mij! Ik was helemaal gerust gesteld. Een leegte werd terug gevuld.
Dank u bonbon voor het fijne weekend! Zo mogen er nog meer zijn! (maar niet té veel :D)
Samen met Ties (het neefje) spelen bij bonbon

Wanneer je kind niet slapen wil…

Hier thuis hebben we een hele periode gesukkeld met Joas zijn slaapproblemen. Omdat er zoveel vragen waren van andere ouders, heb ik besloten om hierover te bloggen. Hier lees je mijn bevindingen en ervaringen, geen professionele hulp. Ik kan alleen maar vertellen wat ik weet! Veel leesplezier!
Een maand geleden hebben we met Joas een weekje in het ziekenhuis gelogeerd. Dit omdat hij al weken niet wou slapen overdag. Joas sliep gemiddeld 3 keer 10 minuutjes overdag, liefst dan nog in mijn armen en met mijn tepel in zijn mond. Een tutje wou hij niet, zijn park was verschrikkelijk, als hij zijn bed zag begon hij te brullen, echt niets hielp!
Ik was daarvoor al een tijdje in gesprek met de kinderarts, want er moest toch iets aan de hand zijn. We hebben zuurremmers geprobeerd, want misschien kon hij niet platliggen van verborgen reflux, maar dat hielp niet. We hebben een tijd toegegeven, omdat we dachten dat hij er uiteindelijk wel uit zou groeien.
Maar als dagen weken worden, en weken worden maanden, dan heb je het he-le-maal gehad.Ik zat niet enkel met een oververmoeid kind in huis, ook ik liep op de toppen van mijn tenen. Ik was ontzettend blij dat mijn man ’s avonds thuis kwam, zodat ik Joas in zijn armen kon duwen en ik eens eventjes rust had. (of ten minste aan het eten kon beginnen) Omdat ik de ‘melkbezitter’ ben, werd Joas helemaal verdrietig als ik hem probeerde te troosten en geen melk gaf.
Deze situatie klinkt nu heel verschrikkelijk, maar ik moet wel toegeven dat Joas ’s nachts nog oké sliep. Rond half 1 ’s nachts viel hij uitgeput in slaap. Hij was dan zo oververmoeid dat hij vaak doorsliep tot 6u, dan even dronk en dan verder sliep tot een uur of 9. Maar zoals iedereen wel weet, 8 uurtjes slaap is veel te weinig voor een baby van 3 maanden!
Helemaal uitgeput ben ik naar de kinderarts geweest en heb ik om raad gevraagd. Ik zag door het bos de bomen niet meer, en ik was in een doodlopend straatje beland. En dan is het belangrijk dat je aan jezelf toegeeft dat het nodig is om hulp te zoeken. Mijn kinderarts vertelde me dat er in ons ziekenhuis een programma is om het patroon bij huilbaby’s te doorbreken. Joas is geen huilbaby, maar het programma zou misschien wel kunnen werken. Onze diagnose was ‘verslaafd aan mama’ en ‘té nieuwsgierig’. Joas neemt geen tijd om te rusten omdat hij alles gezien wil hebben. Onder het motto baat het niet dan schaadt het niet zijn wij naar het ziekenhuis vertrokken.
Daar kregen we de hulp van heel wat mensen. Zo was er een psychosociaal assistente die polshoogte kwam nemen, de kiné die tips bracht, een lactatiekundige en natuurlijk het verplegend personeel van de pediatrie. Ook kwam onze kinderarts elke dag even langs om polshoogte te nemen. De 4 dagen in het ziekenhuis waren mentaal uitputtend voor me. Je krijgt een berg tips van iedereen en je probeert deze allemaal toe te passen, maar dat lukt niet! Ik ging even in overload!
Op een moment had de lactatiekundige me aangeraden om zeker 2 uur tussen elke voeding te laten. Joas kwam niet bij mij om zich te voeden, maar om te ‘tutten’. De eerste avond na deze tip heeft Joas anderhalf uur gebruld! Ik heb geprobeerd hem in een badje te doen (want oh wat houdt hij enorm veel van het water), maar zelfs toen kreeg ik hem niet gekalmeerd. Hij zag paars van woede en verdriet en dat is het moment dat ikzelf heel hard ben beginnen huilen. ‘Wat doe ik mijn kind toch aan?’ Toen de 2 uur om waren heeft Joas bijna 40 minuten gedronken. Hij wou mij niet meer loslaten, terwijl hij anders op 10 minuten gedronken heeft. Hier is toen bij mij iets gebroken. Toch was ik er van overtuigd dat we verder moesten gaan met het programma. Want ik deed dit voor Joas!
Om nog even terug te komen op de borstvoedingsmomenten. Achteraf hebben we toch samen beslist met de lactatiekundige om overdag inderdaad er minimum 2 à 3 uur tussen te laten, maar hem ’s avonds wel de kans te geven om te komen knuffelen bij mama. Ook omdat hij onbewust beseft dat de nacht eraan komt en hij zich extra wil voeden om de nacht door te komen en omdat ik mijn kind geen anderhalf uur wou laten wenen.
Met de kinésiste hebben we manieren gezocht om Joas comfortabel in zijn bed te leggen. Joas heeft (nog steeds trouwens) het probleem dat hij niet stil kan liggen. Hij zwiert zijn armen naar alle kanten, vaak ongecontroleerd en dit houdt hem wakker. Omdat Joas al op zijn zij kon rollen, was inbakeren geen optie meer. Dit doen ze meestal wel bij kleinere kinderen, waardoor ze gemakkelijker inslapen, maar bij Joas moesten we dus op zoek naar een andere oplossing.
Wat wij toen hebben ontdekt, en wat nu nog steeds werkt is om hem in een slaapzak te stoppen, hem op zijn zij in bed te leggen (eventueel tussen 2 handdoeken zodat hij niet kan omrollen), en hem dan met een laken heel strak toe te dekken. Het laken ligt dan ter hoogte van zijn nek en wordt dan langs de zijkanten goed stevig onder de matras gestopt. Aan zijn benen wordt het laken iets losser gelaten, omdat baby’s blijkbaar niet graag volledig beperkt worden.
Door hem zo toe te dekken sliep Joas ongeveer 25 minuten per keer. Een slaapcyclus van een baby van 3 maanden is 50 minuten, dus hij moest dit zeker nog verlengen (en liefst 2 cycli aan elkaar koppelen), maar we waren op de goede weg. Telkens als hij korte dutjes deed overdag, moest ik hem na 2 uur terug in zijn bed toestoppen. Ook al leek hij nog vrolijk en oogde hij niet moe, toch moest hij terug een dutje doen. Ik geloofde nooit dat dit zonder slag of stoot zou gaan, maar het viel beter mee dan verwacht!
Om hem dan in slaap te sussen leggen we dan onze hand op zijn schouder, om zijn armbewegingen in te perken en om hem het gevoel te geven dat we bij hem zijn.
Ook hebben we hem aangeleerd van terug een fopspeen te gebruiken. Dit was niet zo heel gemakkelijk. Overdag deed ik wat spelletjes met de fopspeen zoals op zijn lipjes tikken, in en uit zijn mondje te trekken, … en ’s avonds hielden we de fopspeen vast in zijn mond tot hij in slaap viel. Ik had nooit gedacht dat hij deze ging gebruiken, maar na een dag of 2 had hij door hoe deze werkte en gebruikte hij die. Hij associeert deze wel met slapen, want overdag gebruikt hij die niet graag.
In het begin waren er natuurlijk stevige huilbuien omdat hij niet wou slapen, maar elke keer ging het ene mini beetje beter. Volhouden is hier gewoon de boodschap. Mijn instinct schreeuwde om hem uit zijn bed te halen en hem te troosten met borstvoeding. Maar het enige dat me echt is verboden is om hem na het toestoppen er terug uit te halen om eten te geven. Mocht hij helemaal over zijn toeren zijn, zou ik hem er even mogen uithalen om een knuffel te geven, maar niet om te eten! Want dan is het spelletje begonnen!
Omdat Joas heel snel geprikkeld is moesten wij ’s avonds ook zoveel mogelijk prikkels beperken. We creëerden een routine waar we hem in bad stopte, zijn lichaam insmeerde met bodymilk en hem masseerden, zijn pyjama aandeden, hem zijn laatste eten geven en dan in bed. Muziekjes en sfeerverlichting werd afgeraden omdat dit alleen maar voor prikkels zorgt. Blijkbaar is het ook zo dat een slaapliedje een hele tijd in hun hoofd blijft nazinderen, waardoor ze moeite hebben met diep in slaap te vallen.
De psychosociaal assistent was er vooral voor mij vermoed ik nu. Zij was een enorme mentale ondersteuning! Met haar heb ik veel kunnen praten over de moeilijkheden, vermoeidheden en opvoedingsproblemen. Ze gaf veel raadt, maar vertelde me nooit wat ik moest doen. Omdat ze wist dat ik het uiteindelijk allemaal zelf wel kon.
En toegegeven. eigenlijk weet je het allemaal! Maar als je zoveel tips krijgt van iedereen en je ben doodop, begin je ontzettend veel aan jezelf te twijfelen.
Ondertussen zijn de slaapproblemen met Joas aan de betere hand. Hij is nog super nieuwsgierig en zou liever niet slapen dan wel, maar hij slaapt overdag. In de voormiddag doet hij meestal een dutje van een half uur. Rond de middag doet hij dan een langere dut van ongeveer anderhalf uur, en dan in de late namiddag nog een kort dutje (soms zelfs 2) Tussen 20u en 21u begint zijn avondritueel (bad – pijama – borstvoeding – bed) en gaat hij slapen.
Wat ik nu wel opmerk is dat hij ’s nachts meer wakker wordt om te eten, omdat hij nu een langere periode in bed doorbrengt.
Dit is enorm vermoeiend (vooral omdat ik het niet gewoon was om ’s nachts te moeten opstaan) maar ik heb het er voor over.
Joas is uitgerust, super-gelukkig en paraat om nieuwe dingen te ontdekken.
Vandaag kreeg ik van kind en gezin een mail in mijn mailbox voor een info avond bij te wonen rond slapen en slaapproblemen bij kleine kinderen. Ook al gaat het beter met Joas, toch lijkt het me interessant om deze toch nog eens te volgen.
Voor de ouders die dit ook meemaken kan ik de tip meegeven om erover te praten. Praat erover met je kinderarts of kind en gezin. Je gaat heel veel tips horen, maar weet dat je ze niet allemaal moet gebruiken. Doe wat voor jou en je kind comfortabel is. Maar de beste tip die ik kan geven is zorg voor routine en wees consequent. Beperk het aantal prikkels voor het kind moet gaan slapen.
Die 4 dagen in het ziekenhuis waren verschrikkelijk zwaar en vermoeiend, maar ik ben iedereen ontzettend dankbaar.
Graag wil ik het verplegend personeel bedanken van de pediatrie uit het Heilig Hart ziekenhuis in Lier, omdat ze een engelengeduld hadden, mijn duizenden vragen geduldig beantwoorden, en Joas even overnamen als hij toch bleef huilen en het voor mij allemaal te veel werd. Ik wil de lactatiekundige bedanken om mij te motiveren om zeker door te gaan met borstvoeding en om mij gerust te stellen dat ik het eigenlijk wel goed doe. Ook bedankt aan onze kinderarts die me de tijd gaf om helemaal zeker in mijn schoenen te staan voor ik naar huis zou gaan; die me inspraak gaf en de nodige begeleiding. Bedankt aan de kiné voor de handige tips en bedankt aan de psychosociaal assistente om te luisteren naar mijn verhalen, problemen en vooral onzekerheden.
Ik sta nu zekerder in mijn schoenen, en ook al is het niet elke dag rozengeur en maneschijn, mijn zoon in het zonnetje in huis!
Deze foto is van voor het programma – hier ligt hij niet goed ondergestopt en met teveel knuffeltjes – nu slaapt hij enkel met zijn vosje en zijn tutje – maar geef toe… Deze foto is toch ongelooflijk schattig! :D

Snottebellen en wateroogjes

Het is weer de tijd van het jaar. Het is koud, dan weer warm, dan regen, dan sneeuw en als we geluk hebben verschijnt er ergens nog een regenboog op een uitzonderlijk aangename dag. De schommelingen tussen deze weersomstandigheden zorgt ervoor dat Joas (net zoals de rest van de bevolking waarschijnlijk) heel veel last heeft van snottebellen!
Om dit helemaal aangenaam te maken zijn de snottebellen er zelf niet uit of ze gewoon uit zijn neusje lopen om dan vervolgens een uur later heel zijn neus te verstoppen. Joas is ondertussen 4 maanden, dus snuiten zit er nog niet in. Dus dan moeten we overgaan naar de martelpraktijken. Spoelen met fysiologisch water, die vervelende neuspeer, neusdruppeltjes om de verstopping tegen te gaan, zalfjes om zijn mond en wangen gehydrateerd te houden, en eens we helemaal rond zijn met dit proces, begint het al terug opnieuw. En elke keer is het een heus gevecht tussen moeder en zoon. Het is aangenaam om ’s avonds versterking te krijgen van de papa, zodat het gevecht zeker gewonnen wordt.
Overdag valt dit op zich nog mee, omdat hij rechter zit en aan het spelen is, maar ’s nachts is het een ware nachtmerrie. De afgelopen nachten wordt Joas rond 4 uur wakker omdat hij moeite heeft met ademen. Zijn neusje zit dan helemaal verstopt, hij heeft een droge mond en dus ook veel dorst, maar drinken aan de borst is dan weer moeilijk. Om dan zijn neus te beginnen spoelen (zelf half slapend) zorgt niet voor aangename taferelen. Een brullende zoon die niet meer te troosten is, tranen met tuiten en met gevolg dat zijn neusje terug verstopt van al dat wenen. (vicieuze cirkel?)
Dus hier zijn de nachten kort. Net zoals waarschijnlijk bij vele andere ouders die met het zelfde probleem sukkelen. Ik leef met jullie mee!
Maar wat kunnen we er nu aan doen om het zo comfortabel mogelijk te maken voor onze schatjes (en voor onszelf)?
Zo’n virusinfectie kan 2 weken duren en antibiotica helpt hier niet voor. Je moet de natuur zijn gang laten gaan. Al kunnen we natuurlijk wel een klein beetje helpen:
  • Hou het neusje zo proper mogelijk. Ja, ik vrees dat dit wil zeggen dat we moeten spoelen, spoelen en nog eens spoelen. En die vieze neuspeer zal er ook aan te pas komen! Vooral voor jonge kinderen gebruik je best fysiologisch water. Je hebt deze ook in vernevelsprays. Deze zijn iets aangenamer voor het kind. Met de neuspeer kan je de slijmpjes uit de neus ‘zuigen’. Joas is hier geen fan van, maar het werkt wel!
  • Laat je kind regelmatig drinken. Door de verstopping van hun neusje krijgen ze ook een droge mond. Ik geef Joas soms eens wat venkelthee om zijn mondje vochtig te houden.
  • Ventileer en verlucht de slaapkamer. Ik weet het, momenteel is het heel erg koud en zet je de ramen niet graag open, maar toch helpt dit om een gezonde lucht in je kamer te krijgen. Een luchtbevochtiger kan ook helpen om het neusje beter open te houden.
  • Was regelmatig het speelgoed dat frequent in het mondje gestoken wordt om herbesmetting te voorkomen.
  • Worden de snottebellen geel/groen? Dan moet je misschien toch eens best naar de dokter, want dit kan wijzen op een bacteriële infectie.
                            En zelfs met wateroogjes ziet hij er geweldig uit!

De eerste groentepap

Tijdens mijn zwangerschap had ik me voorgenomen om borstvoeding te gaan geven. Het is zelfs nooit een twijfelpunt geweest. Maar zoals sommige lezers wel weten is dat Joas een stevige baby was bij de geboorte. Lees: 5 volle kilogram! Een nieuw record bij de gynaecoloog en ‘the talk of the town’.
Omdat hij geboren is via een keizersnede had mijn borstvoeding een heel moeilijke start. Joas is heel wat afgevallen en toch bleef de borstvoeding uit. Daardoor kreeg hij in het moederhuis al extra kunstvoedingen bij.
De afgelopen maanden zijn altijd moeilijk gebleven. Ik heb nooit voldoende borstvoeding kunnen aanmaken om hem een hele dag te voeden en ik was altijd een beetje bang dat hij niet voldoende voedingsstoffen zou binnen krijgen. Dus gaf ik hem nog regelmatig een extra voeding bij.
Toen Joas 2 weken geleden in het ziekenhuis heeft gelegen met slaapproblemen (dit is nog een verhaal voor een andere blog) zijn ze tot constatatie gekomen dat Joas normaal gezien wel genoeg drinken zou krijgen bij mij. Dus zijn we gestopt met kunstvoedingen bijgeven.
Nu is gisteren de vroedvrouw bij ons thuis langs geweest om Joas nog een keertje te wegen, en hij was afgevallen. Dus nu blijkt dat hij niet genoeg voeding binnen krijgt. Een hele domper om als moeder te horen! Voor de tweede keer in zijn jonge leven kan ik hem niet genoeg voeding geven. Dus terug naar de bijvoedingen.
Omdat ik hem niet te veel flesvoeding wou bijgeven is er beslist van hem op groentepapjes te zetten. Hij wordt binnen 2 dagen vier maanden, dus mochten we ermee starten. Ik weet dat er aangeraden wordt om te wachten tot 6 maanden, maar ik had wel de indruk dat Joas er wel klaar voor was. Hij stak al een tijdje zijn handen in zijn mond, neemt al een tijdje zijn vitamine D via een lepeltje en begint nu ook zijn speelgoed in zijn mond te stoppen. Dus we gaan er voor!
Omdat hij af en toe tussendoor venkelthee drinkt en dit heel graag lust, besloot ik om te starten met venkel. Om de smaak een beetje te verzachten heb ik er wat appeltjes tussen gedaan. Een aanrader van de kinderarts omdat dit ook laxerend werkt (Joas heeft ook wat problemen met zijn lange darmen, dus laxerend is oké!)
Ik had een klein potje van 50 gram gemaakt, omdat ik gehoord had dat ze van de eerste voedingen maar enkele hapjes zouden proeven. Maar niet mijn zoon! De eerste hapjes waren met enorme grappige snuiten, maar hij was heel snel vertrokken. En die 50 gram was zo op!
Nu hopen dat dit zijn buikje wat vult en dat hij bijkomt, wat maakt dat we nog even kunnen doorgaan met de borstvoeding. Ik heb er hard voor moeten werken om deze op te starten, en ik ben nog helemaal niet klaar om dit op te geven.