Hoe deed m’n moeder dat?

 

Een aantal weken geleden las ik in Flow magazine een artikel over moeders. Vooral de vraag hoe moeders het vroeger allemaal deden.

Het artikel is geschreven naar aanleiding van moederdag en het implementeert dat moeders nu veel meer moeten dan vroeger.
We moeten ervoor zorgen dat de kinderen bezig gehouden worden, dat ze uitgedaagd worden, dat ze aandacht en liefde krijgen en dat ze geen seconde alleen laten en als we dan instagram en Facebook er nog bij halen ligt de druk helemaal hoog om uw kind goed te laten presteren, want de hele wereld kijkt mee.
We voelen ons als moeder ook snel tekortgeschoten, een gevoel dat we moeten loslaten.

Het artikel omschrijft enkele ‘keypoints’ van waar onze problemen liggen.

We willen alles zo goed mogelijk doen.

We zijn perfectionistisch. Terwijl de eerste generatie werkende vrouwen trots waren om een job en kinderen te combineren, moeten wij er nu nog eens de perfect uitzien, supergezond koken, diverse hobby’s hebben en/of avondschool gaan volgen. Het toppunt is dat we elkaar hierin opsteken.
Ikzelf ben hier het goede voorbeeld van. Ik ga het huis niet uit zonder make up of met vettig haar, omdat bij de bakker misschien een leuk momentje vrijkomt voor een foto die ik op instagram kan posten. Ook Joas moet er altijd goed en verzorgd uitzien, terwijl er eigenlijk geen schande is om hem in pyjama of met de broccoli achter zijn oren snel mee naar de bakker te nemen.

Natuurlijke ritmes.

Wat volgens de oudere generatie onze dagen ook dichttimmert is het feit dat we overal bij willen zijn en niks willen missen. Door de communicatietechnologie zijn we losgezongen geraakt tussen plaats en tijd. Werken, gamen, chatten, winkelen, … we kunnen het altijd en overal. We staan altijd aan! En zo is het moeilijk om voor jezelf een moment van rust te kiezen in je dag (zonder Facebook of WhatsApp). Al moet ik eerlijk bekennen dat door mijn instagram of Facebook scrollen ook bij mij gezien wordt als een momentje rust.

 

Voor je uit kijken.

Wat we van de oudere generatie kunnen leren, is om iedere dag even terug te schakelen. Ga eens lekker op de bank zitten met een tas thee of een glas wijn en tuur eens even voor je uit. Het is oké van eens even niets te doen en je dag te overlopen.

 

Ik kan me nog herinneren dat wij een goede opvoeding hebben gehad. Wij kwamen nooit niks te kort en ik kan wel zeggen dat mijn broer, zus en ik best wel een beetje verwend werden thuis. Maar ik kan me ook nog inbeelden dat ik me kon vervelen en dat was niet slecht. Want uit deze verdeelmomenten kwamen vaak creatieve oplossingen. Mijn moeder was niet constant met mij aan het spelen, maar liet ons ook begaan. Terwijl ik nu vaak het gevoel heb dat we elke vrij uurtje een activiteit op de planning hebben staan.

Na het lezen van dit artikel heb ik me voorgenomen dat het oké is om even in de zetel te zitten met een tas koffie als Joas op zijn speelmat aan het spelen is. Dat ik niet contant al mijn aandacht aan hem moet geven, maar dat het ook belangrijk is dat hij alleen leert spelen. En dat als hij dit eventjes heeft kunnen doen, dat ik hem dan mag overladen met kusjes en knuffels!