Carpaaltunnelsyndroom

Het is dan eindelijk gebeurd. Gisteren ben ik onder het mes gemoeten voor mijn carpaaltunnelsyndroom. Iets dat ik duidelijk onderschat had.

IMG_1738Een paar weken na mijn bevalling kreeg ik ineens heel veel pijn in mijn pols. Vooral als mijn duim een haakbeweging maakt. Ik ben toen naar een handchirurg geweest en hij vertelde me dat ik carpaaltunnelsyndroom had vanwege mijn zwangerschap. Ik heb tijdens mijn zwangerschap veel vocht opgeslagen, en dit vocht zit nu nog vast rond mijn pees, wat de pijn veroorzaakt. Geen probleem zei de dokter, gemakkelijk op te lossen met een spuit cortisone. En inderdaad, 2 dagen later was de pijn verdwenen.

Tot een aantal weken geleden. Ineens was de pijn er weer en ik kon direct aanduiden wat het was. Dus wou ik een afspraak maken met dezelfde arts waarbij ik vorige keer was geweest. Helaas kreeg ik toen te horen dat ik tot 3 mei moest wachten voor een consultatie. Mensen met een baby weten dat 2 maanden wachten met pijn geen optie is. Ik had het nu al moeilijk om Joas een tijdje vast te houden, laat staan dat ik dat nog moest uitzingen tot 3 mei. Dus heb ik naar het ziekenhuis gebeld om een afspraak te maken met een arts dat zo snel mogelijk tijd had.

Een week later zat ik in de wachtkamer, met het gedacht dat ik terug een cortisone spuit zou krijgen. Maar niet was minder waar. Na de kortste consultatie ooit was het verdikt dat hij dit ging verhelpen door een mini-operatie. Twee weken later werd ik om 11u verwacht in het dagziekenhuis. En daar stond ik gisteren dan. Totaal niet voorbereid op wat er ging gebeuren. Ik had nogal weinig info gekregen en de info die ik wel had was nogal vaag. Ik dacht, snel even in een steriel kamertje binnen, aan een tafeltje gaan zitten, klein prikje plaatselijke verdoving, sneetje, alles oplossen en 20 minuten later naar huis. Was dat even een dikke tegenvaller toen ik te horen kreeg dat ze mijn hele arm zouden lam spuiten!

Via een spuit in mijn nek hebben ze men arm verdoofd. Ik vind het verschrikkelijk om geen gevoel te hebben in mijn ledematen. (dat was met mijn keizersnede ook zo) En toen werd ik het operatiekwartier binnen gereden (tot zo ver het kleine steriele kamertje). Het was daar superkoud en ik begon meteen te rillen. Omdat rillen en opereren geen goede match zijn lag ik in no time knock out op de tafel. Een uurtje later was ik wakker en lag ik met een verband en gevoelloze arm in een bed. Het voordeel van die gevoelloze arm is dat je geen pijn hebt.

Nu zit ik hier, een dagje later, op logement bij mijn moeder omdat ik zelf niks kan doen. Ik kan Joas niet pakken, ik kan geen boterham voor mezelf smeren, ik kan mijn haren niet kammen en noem maar op, … ik ben helemaal afhankelijk van mijn medemens. Vooral het feit dat ik niet voor mijn eigen zoon kan zorgen vind ik niet leuk. Ik ben rechtshandig en daar zat natuurlijk ook het carpaaltunnel. Met voldoende pijnstilling is de pijn onder controle te houden, maar bij een verkeerde beweging krijg je natuurlijk een aardige pijnscheut.

Ik zou 4 weken moeten revalideren. Ook iets wat ik niet zag aankomen. Ik zei op dinsdag tegen mijn collega’s: “tot maandag hé, tegen dan zal het wel wat beter zijn!” Niet dus!
Nu is het dus veel rusten en niks doen. Typen gaat nog net (al is het even wennen om van je linkerhand een dominante hand te maken, maar naaien en werken in mijn bullet journal zit er even niet in. Dat vind ik wel jammer, want dat zijn de dingen die ik echt graag doe.

De komende 2 weken zit ik in een verband en mag ik niet douchen. Ik zal dus aan men man moeten vragen om mijn haren te wassen boven het bad… Ik kijk er al naar uit… en hij waarschijnlijk ook! #sarcasme

3232B53E-6AF8-4124-8D93-003EE405592E

Vakantiemodus

Het is precies een eeuwigheid geleden sinds ik nog eens geblogd heb, maar ik vrees dat dit door de vakantie komt. Hier hebben we nu 2 weken paasvakantie gehad, en die heb ik ten volle benut.

Ik heb tijdens deze dagen veel gedaan. Zo heb ik veel in mijn bullet journal gewerkt, ben ik aan het naaien geweest, heb ik familie bezocht en heb ik me vooral bezig gehouden met Joas.

Door het feit dat alles nu veel losser en minder gestructureerd verloopt dan tijdens andere weken denk ik dat ik ook mijn blog wat heb laten verwateren. Toen ik dan de motivatie gevonden had om toch te beginnen bloggen, ben ik ziek geworden.

De buikgriep heeft mij, als mijn man geveld. We waren gisteren allebei erg ziek en Joas… die niet! Hij was super actief, vroeg heel veel aandacht en wou vooral veel spelen. Net zoals elke andere baby denk ik dan. Maar als je ziek bent, is dat best vervelend (ja ik durf dat zeggen – niet dat Joas vervelend is, maar de situatie is vervelend). Toen we Joas gisterenavond om 20u30 in zijn bed konden leggen waren we superblij dat we er ook konden inkruipen. Ik was bij de dokter geweest en zij had gezegd dat uitzieken de boodschap was, dus deden we dat maar.

Vanmorgen voelde ik me al een heel stuk beter en ben ik begonnen aan een nieuwe webhost te zoeken voor mijn website. Ik hoop dat ik binnenkort mijn eigen url heb, zodat ik veel gemakkelijker te vinden ben op het web. Dus zoals jullie merken, zullen er de komende dagen enkele aanpassingen aan mijn blog gebeuren. Maar ik doe mijn best om het zo snel mogelijk aan te passen!

Joas had ook een heerlijke vakantie. Hij is wel enkele dagen naar de onthaalmoeder geweest, maar hij heeft veel thuis gespeeld. Zo is de paashaas op bezoek geweest, zijn we gaan picknicken tijdens een zonnig weekend, heeft hij zichzelf leren rollen en terugrollen, en hebben we vooral heel veel speel- en knuffelmomentjes gehad!

Het leven met babyvetjes

Jaja, de titel zegt al genoeg! Veel mama’s zullen het wel begrijpen, maar het leven met ‘babyvetjes’ is niet leuk!
Joas is vorige vrijdag 5 maanden geworden en wat ben ik ontzettend trots op hem! Hij heeft ondertussen op zijn buik leren rollen, giechelt bij het kriebelen en zet elke dag enorme stappen vooruit!
 
Maar bij mij gaat het niet zoals ik gehoopt had.
Bij de geboorte van Joas was ik 30! kilogram bijgekomen. Een hele shock! Zowel voor mij als mijn omgeving.
Joas was 5 kilogram bij geboorte, dus met het nodige vruchtwater en dergelijke was ik meer dan 8 kilogram afgevallen op 2 minuten! (Kon het altijd maar zo snel gaan!)
Door de babyblues kreeg ik geen hap door men keel, en voor ik het wist was er 20 kilogram terug af!
Maar die laatste 10…. Nuja, laat het me zo zeggen… ze zien me ontzettend graag. Ik ben nooit de magerste geweest, maar nu is het toch wel heel frustrerend.
 
Ik ben samen met mijn partner gezonder en verser gaan eten. Wij waren het koppel dat nogal graag take out bestelde. Fast & Easy! Ook lag er altijd chips en chocolade in de kast, en konden we altijd wel een koek aanbieden. Dat hebben we nu laten varen, in de hoop om zo ook wat kilootjes kwijt te spelen.
 
Om mezelf te blijven motiveren had ik beslist om geen broeken in een grotere maat te kopen. Ik heb leuke broeken in de kast hangen en ik was bang dat als ik toch nieuwe broeken zou kopen, ik de nood niet meer voelde om mijn babyvetjes kwijt te geraken. Maar vanmiddag gebeurde het meest verschrikkelijkst wat een ‘vollere’ dame kan meemaken. Mijn broek scheurde ter hoogte van de dijen! Omdat ik nog steeds mijn zwangerschapsbroeken droeg (en zoveel heb ik er niet in de kast hangen) was er veel slijt op gekomen, waardoor ze me daarstraks heeft gefaald. Ik had op voorhand ook gehoopt dat ik niet zo lang in mijn zwangerschapsbroeken zou moeten kamperen, maar dit geluk zit niet aan mijn kant.
 
En dan komt het moment: broeken passen! VERSCHRIKKELIJK!!! Op een moment stond ik in een pashokje raad te vragen aan een winkeldame en zij adviseerde me om misschien gewoon buikspieroefeningen te doen of te gaan sporten! Ja dag en bedankt! Dit is het laatste dat je horen wil als je in je boxershort met je billen vol striemen in een pashokje staat! Uiteindelijk ben ik in een winkel beland waar ze me wel goed hebben geholpen. Ik heb letterlijk elke jeansbroek aangehad die er in de winkel hing, heb vaak met mijn ogen vol tranen gestaan, en heb wel 10 keer de moed opgegeven, maar de winkeldame van de winkel bleef me ondersteunen en hulp bieden.
 
Uiteindelijk ben ik met 2 nieuwe broeken naar de kassa gegaan! Joepie! (Wel een maatje groter, maar het was hoogtijd om afscheid te nemen van mijn zwangerschapsbroeken)
Nu kan ik toch weer even verder. Vandaag was een treurige dag, maar alles werd goed gemaakt als ik Joas ging halen bij de onthaalmoeder. Een geweldige lach die je onmiddellijk goed laat voelen! En dan weet je dat je zelfs 100 kilogram zou willen bijkomen voor zo’n wonder!

Gaan logeren

Schermafbeelding 2018-04-15 om 15.27.00
Ooit moest het eens gebeuren.. Een nachtje zonder mama!
Omdat ik moest gaan lesgeven tijdens een monitorenopleiding, moest Joas een keertje gaan logeren bij bonbon.
Meestal neem ik hem mee, maar dit weekend moest ik tot 22u lesgeven en zag ik het niet zitten dat Joas zo lang daar moet blijven.
Op zaterdagvoormiddag moest ik hem naar Arendonk brengen (want daar is casa bonbon) en ik was vrijdag al aan het panikeren. Wat moet er allemaal in zijn koffertje? wat moet ik zeker zeggen tegen bonbon? Hoeveel kledij moet ik meegeven? Zal hij dat wel kunnen zonder mij? Zal ik het wel overleven zo zonder hem? Héél veel vragen en spannende momenten.
Om mezelf wat te kalmeren ben ik vrijdag avond al begonnen zijn zijn valiesje in te pakken. Kledij, medicatie, toiletzakje, … Zo had ik tijd genoeg om alles 10 keer te controleren. Ik besloot ook op te schrijven hoe zijn eet- en meditatiepatroon was, zodat ik zaterdag en zondag al niet moest panikeren of het wel duidelijk genoeg was uitgelegd. Normaal gezien neemt Joas enkel zijn vitamine D en Symbioflor 1, maar omdat hij afgelopen week spruw heeft gehad, kreeg hij ook nog de nodige zalfjes en medicatie voor zijn mond.
Op zaterdagmorgen ben ik met een klein hartje vertrokken naar Arendonk. Ik wist dat ik mijn zoon moest achterlaten (ook al was het maar voor 24 uur) en ik wist dat dit vervelend voor me was. Ik zocht redenen om niet te moeten vertrekken, bleef dingen herhalen die bonbon zeker moest weten, en vroeg me constant af of ik niets vergeten te melden was.
In de auto naar Rijmenam (Mechelen), jaja ik zou dat weekend vele kilometers afleggen, was het enorm stil. Ik had het er echt moeilijk mee, maar besloot wel om me dit weekend te amuseren. En dat is me gelukt. Mede dankzij bonbon, die er regelmatig voor zorgde dat er een fotootje verscheen op mijn ‘whatapp’ om me gerust te stellen. Ik moet toegeven dat ik me enorm geamuseerd heb en ik heb zelfs ‘een kriekske’ gedronken, iets wat al meer dan een jaar geleden was!
Toch was ik blij dat ik zondagochtend, na het ontbijt, terug richting Arendonk mocht trekken om Joas op te halen. Veel kusjes en knuffelmomentjes! Want jaaaaaaa.. we zijn terug samen! Ik had Joas veel meer gemist dan andersom, maar dat maakte niet uit. Zijn knuffeltjes en schattige lach waren terug bij mij! Ik was helemaal gerust gesteld. Een leegte werd terug gevuld.
Dank u bonbon voor het fijne weekend! Zo mogen er nog meer zijn! (maar niet té veel :D)
Samen met Ties (het neefje) spelen bij bonbon

Wanneer je kind niet slapen wil…

Hier thuis hebben we een hele periode gesukkeld met Joas zijn slaapproblemen. Omdat er zoveel vragen waren van andere ouders, heb ik besloten om hierover te bloggen. Hier lees je mijn bevindingen en ervaringen, geen professionele hulp. Ik kan alleen maar vertellen wat ik weet! Veel leesplezier!
Een maand geleden hebben we met Joas een weekje in het ziekenhuis gelogeerd. Dit omdat hij al weken niet wou slapen overdag. Joas sliep gemiddeld 3 keer 10 minuutjes overdag, liefst dan nog in mijn armen en met mijn tepel in zijn mond. Een tutje wou hij niet, zijn park was verschrikkelijk, als hij zijn bed zag begon hij te brullen, echt niets hielp!
Ik was daarvoor al een tijdje in gesprek met de kinderarts, want er moest toch iets aan de hand zijn. We hebben zuurremmers geprobeerd, want misschien kon hij niet platliggen van verborgen reflux, maar dat hielp niet. We hebben een tijd toegegeven, omdat we dachten dat hij er uiteindelijk wel uit zou groeien.
Maar als dagen weken worden, en weken worden maanden, dan heb je het he-le-maal gehad.Ik zat niet enkel met een oververmoeid kind in huis, ook ik liep op de toppen van mijn tenen. Ik was ontzettend blij dat mijn man ’s avonds thuis kwam, zodat ik Joas in zijn armen kon duwen en ik eens eventjes rust had. (of ten minste aan het eten kon beginnen) Omdat ik de ‘melkbezitter’ ben, werd Joas helemaal verdrietig als ik hem probeerde te troosten en geen melk gaf.
Deze situatie klinkt nu heel verschrikkelijk, maar ik moet wel toegeven dat Joas ’s nachts nog oké sliep. Rond half 1 ’s nachts viel hij uitgeput in slaap. Hij was dan zo oververmoeid dat hij vaak doorsliep tot 6u, dan even dronk en dan verder sliep tot een uur of 9. Maar zoals iedereen wel weet, 8 uurtjes slaap is veel te weinig voor een baby van 3 maanden!
Helemaal uitgeput ben ik naar de kinderarts geweest en heb ik om raad gevraagd. Ik zag door het bos de bomen niet meer, en ik was in een doodlopend straatje beland. En dan is het belangrijk dat je aan jezelf toegeeft dat het nodig is om hulp te zoeken. Mijn kinderarts vertelde me dat er in ons ziekenhuis een programma is om het patroon bij huilbaby’s te doorbreken. Joas is geen huilbaby, maar het programma zou misschien wel kunnen werken. Onze diagnose was ‘verslaafd aan mama’ en ‘té nieuwsgierig’. Joas neemt geen tijd om te rusten omdat hij alles gezien wil hebben. Onder het motto baat het niet dan schaadt het niet zijn wij naar het ziekenhuis vertrokken.
Daar kregen we de hulp van heel wat mensen. Zo was er een psychosociaal assistente die polshoogte kwam nemen, de kiné die tips bracht, een lactatiekundige en natuurlijk het verplegend personeel van de pediatrie. Ook kwam onze kinderarts elke dag even langs om polshoogte te nemen. De 4 dagen in het ziekenhuis waren mentaal uitputtend voor me. Je krijgt een berg tips van iedereen en je probeert deze allemaal toe te passen, maar dat lukt niet! Ik ging even in overload!
Op een moment had de lactatiekundige me aangeraden om zeker 2 uur tussen elke voeding te laten. Joas kwam niet bij mij om zich te voeden, maar om te ‘tutten’. De eerste avond na deze tip heeft Joas anderhalf uur gebruld! Ik heb geprobeerd hem in een badje te doen (want oh wat houdt hij enorm veel van het water), maar zelfs toen kreeg ik hem niet gekalmeerd. Hij zag paars van woede en verdriet en dat is het moment dat ikzelf heel hard ben beginnen huilen. ‘Wat doe ik mijn kind toch aan?’ Toen de 2 uur om waren heeft Joas bijna 40 minuten gedronken. Hij wou mij niet meer loslaten, terwijl hij anders op 10 minuten gedronken heeft. Hier is toen bij mij iets gebroken. Toch was ik er van overtuigd dat we verder moesten gaan met het programma. Want ik deed dit voor Joas!
Om nog even terug te komen op de borstvoedingsmomenten. Achteraf hebben we toch samen beslist met de lactatiekundige om overdag inderdaad er minimum 2 à 3 uur tussen te laten, maar hem ’s avonds wel de kans te geven om te komen knuffelen bij mama. Ook omdat hij onbewust beseft dat de nacht eraan komt en hij zich extra wil voeden om de nacht door te komen en omdat ik mijn kind geen anderhalf uur wou laten wenen.
Met de kinésiste hebben we manieren gezocht om Joas comfortabel in zijn bed te leggen. Joas heeft (nog steeds trouwens) het probleem dat hij niet stil kan liggen. Hij zwiert zijn armen naar alle kanten, vaak ongecontroleerd en dit houdt hem wakker. Omdat Joas al op zijn zij kon rollen, was inbakeren geen optie meer. Dit doen ze meestal wel bij kleinere kinderen, waardoor ze gemakkelijker inslapen, maar bij Joas moesten we dus op zoek naar een andere oplossing.
Wat wij toen hebben ontdekt, en wat nu nog steeds werkt is om hem in een slaapzak te stoppen, hem op zijn zij in bed te leggen (eventueel tussen 2 handdoeken zodat hij niet kan omrollen), en hem dan met een laken heel strak toe te dekken. Het laken ligt dan ter hoogte van zijn nek en wordt dan langs de zijkanten goed stevig onder de matras gestopt. Aan zijn benen wordt het laken iets losser gelaten, omdat baby’s blijkbaar niet graag volledig beperkt worden.
Door hem zo toe te dekken sliep Joas ongeveer 25 minuten per keer. Een slaapcyclus van een baby van 3 maanden is 50 minuten, dus hij moest dit zeker nog verlengen (en liefst 2 cycli aan elkaar koppelen), maar we waren op de goede weg. Telkens als hij korte dutjes deed overdag, moest ik hem na 2 uur terug in zijn bed toestoppen. Ook al leek hij nog vrolijk en oogde hij niet moe, toch moest hij terug een dutje doen. Ik geloofde nooit dat dit zonder slag of stoot zou gaan, maar het viel beter mee dan verwacht!
Om hem dan in slaap te sussen leggen we dan onze hand op zijn schouder, om zijn armbewegingen in te perken en om hem het gevoel te geven dat we bij hem zijn.
Ook hebben we hem aangeleerd van terug een fopspeen te gebruiken. Dit was niet zo heel gemakkelijk. Overdag deed ik wat spelletjes met de fopspeen zoals op zijn lipjes tikken, in en uit zijn mondje te trekken, … en ’s avonds hielden we de fopspeen vast in zijn mond tot hij in slaap viel. Ik had nooit gedacht dat hij deze ging gebruiken, maar na een dag of 2 had hij door hoe deze werkte en gebruikte hij die. Hij associeert deze wel met slapen, want overdag gebruikt hij die niet graag.
In het begin waren er natuurlijk stevige huilbuien omdat hij niet wou slapen, maar elke keer ging het ene mini beetje beter. Volhouden is hier gewoon de boodschap. Mijn instinct schreeuwde om hem uit zijn bed te halen en hem te troosten met borstvoeding. Maar het enige dat me echt is verboden is om hem na het toestoppen er terug uit te halen om eten te geven. Mocht hij helemaal over zijn toeren zijn, zou ik hem er even mogen uithalen om een knuffel te geven, maar niet om te eten! Want dan is het spelletje begonnen!
Omdat Joas heel snel geprikkeld is moesten wij ’s avonds ook zoveel mogelijk prikkels beperken. We creëerden een routine waar we hem in bad stopte, zijn lichaam insmeerde met bodymilk en hem masseerden, zijn pyjama aandeden, hem zijn laatste eten geven en dan in bed. Muziekjes en sfeerverlichting werd afgeraden omdat dit alleen maar voor prikkels zorgt. Blijkbaar is het ook zo dat een slaapliedje een hele tijd in hun hoofd blijft nazinderen, waardoor ze moeite hebben met diep in slaap te vallen.
De psychosociaal assistent was er vooral voor mij vermoed ik nu. Zij was een enorme mentale ondersteuning! Met haar heb ik veel kunnen praten over de moeilijkheden, vermoeidheden en opvoedingsproblemen. Ze gaf veel raadt, maar vertelde me nooit wat ik moest doen. Omdat ze wist dat ik het uiteindelijk allemaal zelf wel kon.
En toegegeven. eigenlijk weet je het allemaal! Maar als je zoveel tips krijgt van iedereen en je ben doodop, begin je ontzettend veel aan jezelf te twijfelen.
Ondertussen zijn de slaapproblemen met Joas aan de betere hand. Hij is nog super nieuwsgierig en zou liever niet slapen dan wel, maar hij slaapt overdag. In de voormiddag doet hij meestal een dutje van een half uur. Rond de middag doet hij dan een langere dut van ongeveer anderhalf uur, en dan in de late namiddag nog een kort dutje (soms zelfs 2) Tussen 20u en 21u begint zijn avondritueel (bad – pijama – borstvoeding – bed) en gaat hij slapen.
Wat ik nu wel opmerk is dat hij ’s nachts meer wakker wordt om te eten, omdat hij nu een langere periode in bed doorbrengt.
Dit is enorm vermoeiend (vooral omdat ik het niet gewoon was om ’s nachts te moeten opstaan) maar ik heb het er voor over.
Joas is uitgerust, super-gelukkig en paraat om nieuwe dingen te ontdekken.
Vandaag kreeg ik van kind en gezin een mail in mijn mailbox voor een info avond bij te wonen rond slapen en slaapproblemen bij kleine kinderen. Ook al gaat het beter met Joas, toch lijkt het me interessant om deze toch nog eens te volgen.
Voor de ouders die dit ook meemaken kan ik de tip meegeven om erover te praten. Praat erover met je kinderarts of kind en gezin. Je gaat heel veel tips horen, maar weet dat je ze niet allemaal moet gebruiken. Doe wat voor jou en je kind comfortabel is. Maar de beste tip die ik kan geven is zorg voor routine en wees consequent. Beperk het aantal prikkels voor het kind moet gaan slapen.
Die 4 dagen in het ziekenhuis waren verschrikkelijk zwaar en vermoeiend, maar ik ben iedereen ontzettend dankbaar.
Graag wil ik het verplegend personeel bedanken van de pediatrie uit het Heilig Hart ziekenhuis in Lier, omdat ze een engelengeduld hadden, mijn duizenden vragen geduldig beantwoorden, en Joas even overnamen als hij toch bleef huilen en het voor mij allemaal te veel werd. Ik wil de lactatiekundige bedanken om mij te motiveren om zeker door te gaan met borstvoeding en om mij gerust te stellen dat ik het eigenlijk wel goed doe. Ook bedankt aan onze kinderarts die me de tijd gaf om helemaal zeker in mijn schoenen te staan voor ik naar huis zou gaan; die me inspraak gaf en de nodige begeleiding. Bedankt aan de kiné voor de handige tips en bedankt aan de psychosociaal assistente om te luisteren naar mijn verhalen, problemen en vooral onzekerheden.
Ik sta nu zekerder in mijn schoenen, en ook al is het niet elke dag rozengeur en maneschijn, mijn zoon in het zonnetje in huis!
Deze foto is van voor het programma – hier ligt hij niet goed ondergestopt en met teveel knuffeltjes – nu slaapt hij enkel met zijn vosje en zijn tutje – maar geef toe… Deze foto is toch ongelooflijk schattig! :D

Snottebellen en wateroogjes

Het is weer de tijd van het jaar. Het is koud, dan weer warm, dan regen, dan sneeuw en als we geluk hebben verschijnt er ergens nog een regenboog op een uitzonderlijk aangename dag. De schommelingen tussen deze weersomstandigheden zorgt ervoor dat Joas (net zoals de rest van de bevolking waarschijnlijk) heel veel last heeft van snottebellen!
Om dit helemaal aangenaam te maken zijn de snottebellen er zelf niet uit of ze gewoon uit zijn neusje lopen om dan vervolgens een uur later heel zijn neus te verstoppen. Joas is ondertussen 4 maanden, dus snuiten zit er nog niet in. Dus dan moeten we overgaan naar de martelpraktijken. Spoelen met fysiologisch water, die vervelende neuspeer, neusdruppeltjes om de verstopping tegen te gaan, zalfjes om zijn mond en wangen gehydrateerd te houden, en eens we helemaal rond zijn met dit proces, begint het al terug opnieuw. En elke keer is het een heus gevecht tussen moeder en zoon. Het is aangenaam om ’s avonds versterking te krijgen van de papa, zodat het gevecht zeker gewonnen wordt.
Overdag valt dit op zich nog mee, omdat hij rechter zit en aan het spelen is, maar ’s nachts is het een ware nachtmerrie. De afgelopen nachten wordt Joas rond 4 uur wakker omdat hij moeite heeft met ademen. Zijn neusje zit dan helemaal verstopt, hij heeft een droge mond en dus ook veel dorst, maar drinken aan de borst is dan weer moeilijk. Om dan zijn neus te beginnen spoelen (zelf half slapend) zorgt niet voor aangename taferelen. Een brullende zoon die niet meer te troosten is, tranen met tuiten en met gevolg dat zijn neusje terug verstopt van al dat wenen. (vicieuze cirkel?)
Dus hier zijn de nachten kort. Net zoals waarschijnlijk bij vele andere ouders die met het zelfde probleem sukkelen. Ik leef met jullie mee!
Maar wat kunnen we er nu aan doen om het zo comfortabel mogelijk te maken voor onze schatjes (en voor onszelf)?
Zo’n virusinfectie kan 2 weken duren en antibiotica helpt hier niet voor. Je moet de natuur zijn gang laten gaan. Al kunnen we natuurlijk wel een klein beetje helpen:
  • Hou het neusje zo proper mogelijk. Ja, ik vrees dat dit wil zeggen dat we moeten spoelen, spoelen en nog eens spoelen. En die vieze neuspeer zal er ook aan te pas komen! Vooral voor jonge kinderen gebruik je best fysiologisch water. Je hebt deze ook in vernevelsprays. Deze zijn iets aangenamer voor het kind. Met de neuspeer kan je de slijmpjes uit de neus ‘zuigen’. Joas is hier geen fan van, maar het werkt wel!
  • Laat je kind regelmatig drinken. Door de verstopping van hun neusje krijgen ze ook een droge mond. Ik geef Joas soms eens wat venkelthee om zijn mondje vochtig te houden.
  • Ventileer en verlucht de slaapkamer. Ik weet het, momenteel is het heel erg koud en zet je de ramen niet graag open, maar toch helpt dit om een gezonde lucht in je kamer te krijgen. Een luchtbevochtiger kan ook helpen om het neusje beter open te houden.
  • Was regelmatig het speelgoed dat frequent in het mondje gestoken wordt om herbesmetting te voorkomen.
  • Worden de snottebellen geel/groen? Dan moet je misschien toch eens best naar de dokter, want dit kan wijzen op een bacteriële infectie.
                            En zelfs met wateroogjes ziet hij er geweldig uit!

Back to school

Schermafbeelding 2018-04-15 om 15.18.40Aan alles komt een einde… dus ook aan mijn zwangerschaps- en ouderschapsverlof. Vanaf morgen begint deze mama terug te werken. Met alle stress dat erbij hoort. Ik ben vanmiddag al begonnen met het inpakken van onze rugzakken. Reservekledij en papflessen voor Joas en fruit en een borstkolf voor mama.
Alle doemscenario’s lopen al door mijn hoofd:
1) Zal ik wel op tijd uit bed geraken?
Joas heeft dan misschien wel slaapproblemen (gehad), toch heeft hij het mij altijd gegund om te slapen tot half 9. Het feit dat mijn wekker morgen om 6u50 afloopt geeft me nu al een krop in de keel.
2) Ga ik morgenvroeg alles wel rond krijgen? Tot nu toe heb ik een strakke planning in mijn hoofd, maar mijn realisme schreeuwt me toe dat ik er me niet op mag vastpinnen. Je zal het zien; 2 minuten voor we moeten vertrekken zal er weer iets onverwachts gebeuren! Karma?
3) Hoe gaan de nieuwe collega’s reageren? Ik begin weer maar eens op een nieuwe school. Eentje vlak bij mij thuis en dat geeft me iets om naar uit te kijken. Maar toch zal het weer een hele aanpassing zijn. Nieuwe collega’s leren kennen, het vertrouwen van de kinderen krijgen, je weg door de verschillende schoolgangen zoeken, kennis maken met het nieuwe ritme van de school, de doelstellingen, de agenda, …
4) Wat als net morgen Joas iets voorheeft? Stel je nu voor dat hij morgen ziek wordt. Daar heb ik überhaupt nog nooit rekening mee gehouden omdat ik tot nu toe altijd beschikbaar was voor hem. Maar ik kan morgen toch moeilijk mijn spullen pakken en vertrekken op mijn werk? aaaah!!
Gelukkig weet ik ook wel dat Joas morgen niet ziek zal zijn (hout vasthouden), dat de collega’s lief zullen zijn en me zullen ondersteunen (hout vasthouden), dat kevin, mijn man (niet officieel) mij morgen zal helpen om Joas mee aan te kleden en om mij uit mijn bed te sleuren en om te gaan met mijn ochtendhumeur. (hout vasthouden).
En ik weet dat ik Joas morgen heel hard ga missen, maar ik weet ook dat ik morgen iets ga doen wat ik goed kan en graag doe!
Dus deze juf is klaar om naar de kleuterklas te gaan!
(Het is uiteindelijk maar een halve dag)

De eerste groentepap

Tijdens mijn zwangerschap had ik me voorgenomen om borstvoeding te gaan geven. Het is zelfs nooit een twijfelpunt geweest. Maar zoals sommige lezers wel weten is dat Joas een stevige baby was bij de geboorte. Lees: 5 volle kilogram! Een nieuw record bij de gynaecoloog en ‘the talk of the town’.
Omdat hij geboren is via een keizersnede had mijn borstvoeding een heel moeilijke start. Joas is heel wat afgevallen en toch bleef de borstvoeding uit. Daardoor kreeg hij in het moederhuis al extra kunstvoedingen bij.
De afgelopen maanden zijn altijd moeilijk gebleven. Ik heb nooit voldoende borstvoeding kunnen aanmaken om hem een hele dag te voeden en ik was altijd een beetje bang dat hij niet voldoende voedingsstoffen zou binnen krijgen. Dus gaf ik hem nog regelmatig een extra voeding bij.
Toen Joas 2 weken geleden in het ziekenhuis heeft gelegen met slaapproblemen (dit is nog een verhaal voor een andere blog) zijn ze tot constatatie gekomen dat Joas normaal gezien wel genoeg drinken zou krijgen bij mij. Dus zijn we gestopt met kunstvoedingen bijgeven.
Nu is gisteren de vroedvrouw bij ons thuis langs geweest om Joas nog een keertje te wegen, en hij was afgevallen. Dus nu blijkt dat hij niet genoeg voeding binnen krijgt. Een hele domper om als moeder te horen! Voor de tweede keer in zijn jonge leven kan ik hem niet genoeg voeding geven. Dus terug naar de bijvoedingen.
Omdat ik hem niet te veel flesvoeding wou bijgeven is er beslist van hem op groentepapjes te zetten. Hij wordt binnen 2 dagen vier maanden, dus mochten we ermee starten. Ik weet dat er aangeraden wordt om te wachten tot 6 maanden, maar ik had wel de indruk dat Joas er wel klaar voor was. Hij stak al een tijdje zijn handen in zijn mond, neemt al een tijdje zijn vitamine D via een lepeltje en begint nu ook zijn speelgoed in zijn mond te stoppen. Dus we gaan er voor!
Omdat hij af en toe tussendoor venkelthee drinkt en dit heel graag lust, besloot ik om te starten met venkel. Om de smaak een beetje te verzachten heb ik er wat appeltjes tussen gedaan. Een aanrader van de kinderarts omdat dit ook laxerend werkt (Joas heeft ook wat problemen met zijn lange darmen, dus laxerend is oké!)
Ik had een klein potje van 50 gram gemaakt, omdat ik gehoord had dat ze van de eerste voedingen maar enkele hapjes zouden proeven. Maar niet mijn zoon! De eerste hapjes waren met enorme grappige snuiten, maar hij was heel snel vertrokken. En die 50 gram was zo op!
Nu hopen dat dit zijn buikje wat vult en dat hij bijkomt, wat maakt dat we nog even kunnen doorgaan met de borstvoeding. Ik heb er hard voor moeten werken om deze op te starten, en ik ben nog helemaal niet klaar om dit op te geven.

Naar de onthaalmoeder

Vandaag moest Joas voor het eerst naar de onthaalmoeder. En net zoals waarschijnlijk meerdere mama’s had ook ik zenuwen.
Niet dat ik ongerust moest zijn, want ik wist dat Joas in geweldige handen terecht kwam. We zijn al een aantal
keren op bezoek geweest voor een heerlijk tasje koffie en een gezellige babbel. Zowel Joas als ikzelf zijn helemaal gek op haar!
Ik wist wel dat alles goed zou komen, maar toch heb je die kriebels in je buik.
Gisterenavond had ik er nog voor gezorgd dat zijn tas klaar stond met zijn papflessen, reservekledij, zijn heen en weerschriftje dat ik gepimpt heb met vinyl,
lotions, kam, en nog 10 andere dingen die helemaal overbodig zijn maar die me toch een zekerder gevoel geven en zijn we met zijn allen op tijd in ons bed gekropen. Joas had volgens mij ook wat zenuwen, want hij is minstens elke 2 uur wakker geweest voor te eten en te tutten.
Met als gevolg dat hij vanmorgen niet uitgeslapen was en heel lastig. We hebben nog even geprobeerd om hem terug in bed te leggen, maar dat lukte ook voor geen meter. We hebben hem dan borstvoeding gegeven en zijn kleren aangedaan.
Dus, wij vanmorgen met de wandelwagen onderweg (jaja onze onthaalmoeder woont maar 2 straten verder – Lucky us!) en ik was de deur nog niet uit of Joas lag al terug in een diepe slaap. Bij de onthaalmoeder aangekomen heb ik gezegd dat hij zo nog een tijdje kon verderslapen en heb ik 20 redenen gezocht om een beetje langer te kunnen blijven, maar geen gevonden.
Gelukkig was er een mama/vriendin die het leuke idee had om een koffietje gaan drinken om mijn gedachten te verzetten. HELD! Maar terug thuisgekomen had ik toch een leeg gevoel. Het was stil in huis en ik kon mijn draai niet vinden. Naar gelang er heel veel was en strijk was en dat het DRINGEND tijd is om mijn huis nog eens te poetsen, kreeg ik geen werk verzet. Ik voelde me eenzaam. Dus ik besloot dat ik het recht had om al het huishoudwerk te laten liggen en te doen wat ik graag doe: naaien! Ik ben begonnen aan een trui en een boekentas, dat ik morgen nog moet afmaken.
Tijdens het naaien kwamen er steeds leuke foto’s en filmpjes binnen op mijn gsm zodat ik helemaal gerust was.
Toch was ik blij dat het 15 uur was en ik mijn zoon kon gaan ophalen. De dagen duren lang nu ik nog thuis ben. Binnenkort gaat dit hopelijk allemaal beter, als ik terug ga werken.
Morgen is er een naaidag, met de mama-vriendin én met Joas! Want dan blijft hij lekker gezellig bij mij.
De volgende onthaalmoederdag is vrijdag en daar kijkt hij nu al naar uit!
                                Joas en Sonja – de geweldige onthaalmoeder

And here we go

Ik was er al een tijdje over aan het nadenken, maar nu gaan we eindelijk van start. Ook deze mama blogt!
Met deze blog ga ik me proberen te onderscheiden van andere blogs door een variëteit aan blogs . Je vindt hier verhalen over mijn zoontje Joas (geboren op 16 oktober 2017). Ik praat over de hoogte- maar ook dieptepunten van het ouderschap; de struggles van het hebben van kinderen; de oh-zo-mooie-en-schattige momenten; en nog zo veel meer.
 
 
Maar ook mijn passie voor het naaien zal uitvoering besproken worden. Als creatieveling doe ik heel veel verschillende projecten graag, maar naaien is toch één van mijn favoriete bezigheden. Toch beschouw ik mezelf nog steeds als een beginner. Ik ben nog veel aan het experimenteren en wil me in september ook gaan verdiepen via avondschool. Onder het motto: je bent nooit te oud om te leren.
 
Naast mijn naaimachine werk ik ook graag met de cameo silhouette. Het personaliseren van men eigen gemaakte kledij voor Joas vind ik geweldig.
 
 
 
Omdat ik precies tijd te veel heb (wat he-le-maal NIET waar is) ben ik ook de trotse bezitter van een bullet journal. Ik gebruik het als agenda, maar ook voor foto’s en tekeningetjes. Ik vind het geweldig om te ‘handletteren’ en te ‘doedelen’. Dé termen in een bullet journal. En naar gelang iedereen graag zijn eigen ding er mee doet, doe ik dat ook!
 
Dus…
 
 
Deze blog zal dienen om mijn verhaal te doen. Dingen die ik ontdek, die ik meemaak, dingen die me dwarszitten, maar zeker ook de dingen die me gelukkig maken.
 
De dingen die jullie willen lezen!
 
Tot schrijfs!