Het hooded raglan sweatshirt

Joas en zijn hooded raglan sweatshirt.

Sinds ik avondschool kinderrealisaties volg ben ik thuis veel minder aan het naaien. Nu had ik een tijdje geleden een super leuk stofje gekocht in de stoffenstraat en werd het hoog tijd om er nog eens een truitje mee te maken. Joas is ondertussen ook naar de volgende maat aan het gaan en daarom heeft hij dringend nieuwe kledij nodig!

Ik ben een grote fan van Brindille & Twig en daar hebben ze een geweldig gratis patroon van het hooded raglan sweatshirt. Ik ben onmiddellijk beginnen printen en beginnen naaien. In een mum van tijd was het klaar. Dat is één van de redenen dat ik zoveel van B&T hou! Ze hebben niet alleen heel leuke patronen, maar ze zijn ook heel snel en simpel.

In mijn hoofd heb ik me al voorgenomen om thuis ook terug meer te gaan naaien, maar dan zie ik soms mijn zetel en dan denk ik dat uitrusten ook een leuke hobby is :) #shamenoshame!

Het verloren vosje…

We zijn sinds donderdag terug thuis.
Wat zijn we daar blij om! Vooral ikzelf. Omdat we in Quarantaine zaten op ons kamertje en enkel tv konden zien, werd ik helemaal gek. En als Joas dan enkel maar interesse heeft in Bumba en geen andere tv-programma’s kon ik mijn haren bijna uittrekken. (Nee, ik ben geen bumba fan) Maar hé, alles voor je zieke kind! We zijn in elk geval al thuis.

Joas en zijn vosje… voor mama hem verloren was

Zoals ik vorige week al vertelde wou ik eigenlijk bloggen over het verloren vosje van mijn zoon. Toen we vorige woensdagavond thuis kwamen van bij de onthaalmoeder had Joas zijn vosje in zijn handen. Hij was er mee aan het gooien in de auto, en toen ik de deur opende om hem eruit te halen gooide hij het vosje op de grond. Als verstandige moeder vertelde ik hem dat ik zijn vosje wel zou bijhouden want straks zou hij het nog verliezen. Stel je dat even voor seg!

Onderweg van de auto naar onze voordeur (wij moeten parkeren op een pleintje in de buurt) kreeg ik telefoon die ik dringend moest opnemen. Mijn superstapper was zelfstandig aan het stappen aan men hand en ik had mijn andere hand vol met zakken en een handtas. Heel handig dus. Op ons trage tempo zijn we dan eindelijk aan de voordeur geraakt en heb ik mijn telefoontje kunnen beëindigen. Toen was er nog niets aan de hand.

Dan werd Joas moe… en ging ik op zoek naar zijn tutje en zijn v… (ow sh*t! Waar is zijn vosje?) Dat was nergens te bespeuren! Ik heb het hele huis doorzocht en heb een aantal keer de route gedaan van de voordeur naar de auto en terug (in de hoop dat als je die route een derde keer maakt, er toch opeens een vosje zou liggen), maar geen vosje te vinden. Joas moest voor de eerste nacht in zijn leventje zonder zijn vosje naar bed.  En deze mama huilde tranen met tuiten.

Het was best een moeilijke nacht voor Joas. Hij wordt soms ’s nachts wakker, zoekt zijn vosje en knuffelt zichzelf in slaap. Maar dat was nu niet het geval. Ik had op facebook al een noodoproep geplaatst en ook aan de politie een seintje gegeven (Je zou ervan verschieten hoeveel verloren knuffeltjes zij over de vloer krijgen)

De volgende ochtend was iedereen al vroeg wakker, omdat Joas niet meer wou slapen. Toen ik mijn gsm ontgrendelde in de hoop dat er iemand gereageerd had was er inderdaad een reactie! *engelengezang* Iemand uit onze stad had een foto op haar profiel gepost van het vosje dat Joas kwijt was. Omdat wij geen facebookvrienden waren en chatberichten dan in een spambox aankwamen trok ik mijn stoute schoenen aan en belde ik de winkel waar zij werkt. (onbeleefd, ik weet het! maar het is een echt noodgeval)
Gelukkig begreep die lieve vrouw mijn hele verhaal en is zij zelfs snel over huis gegaan om het vosje te gaan halen, zodat wij het in de winkel konden ophalen.

Toen Joas herenigd werd met zijn vosje was hij echt oprecht gelukkig en schoten mijn ogen weer vol met tranen! (ik ben de laatste tijd precies heel emotioneel)

Ondertussen had ik bij ‘de gele flamingo’ al een nieuw vosje besteld. Mij hebben ze geen twee keer liggen!  Het is niet Joas’ vosje, maar wel een soortgelijk. Dit vosje blijft in zijn bedje. Mocht dit nog eens gebeuren hoop ik dat hij zijn andere surrogaat vosje troost kan bieden.

Ik wil wel even de vrouw bedanken die vosje opgevangen heeft! Zodat hij niet in de regen en in de kou de nacht heeft moeten doorbrengen. Om dit op facebook te plaatsen en hem zo weer een weg naar huis te bieden. Ook wil ik de vrouw bedanken die zo alert was geweest op de post te zien en deze door te spelen aan mij. Zonder haar had vosje misschien nooit teruggekeerd.

Dit was niet gepland!

Ik had hele leuke topics in mijn hoofd om over te bloggen.
Over het feit dat Joas zijn vosje verloren was afgelopen week (lees: ik het verloren had gedaan) of over het feit dat ik een nieuwe (tweedehands) overlock heb en er een schattig truitje mee gemaakt hebt voor Joas.
Maar het topic waar ik absoluut nog niet aan gedacht had was het feit dat ik nu, in het donker, op men laptop zo stil mogelijk op mijn toetsen zit te drukken, omdat mijn oh zo lieve zoon naast me in een ziekenhuisbedje ligt en probeert te slapen.

Recap.
Afgelopen donderdag moest Joas naar Kind en Gezin voor zijn laatste babyspuitjes. HOERA! Eindelijk verlost van de lastige prikjes. (Of toch voor enkele jaren). De arts van Kind en Gezin vertelde ons dat hij er mogelijk koorts van zou krijgen, maar dat dit ook snel over zou zijn.
Onze stoere zoon kreeg zelfs geen verhoging de dag erop dus dachten we dat alles in kannen en kruiken was.

Op vrijdag kwamen vrienden eten en besloten we een gourmet te installeren. Ook hier mag je er gewoon van uitgaan dat ik bij het uitdelen van de titel keukenprinses niet in de rij stond aan te schuiven en dat dit gewoon een superhandig en overheerlijk alternatief was. Joas zat vrolijk mee aan tafel en genoot met volle teugen. ’s Avonds ging hij vrolijk slapen, maar toen we hem de volgende dag uit zijn bed haalden, schrokken we ons te pletter. Joas had enorm veel overgegeven. Heel zijn bed en een deel van de vloer hing vol. Aan de consistentie van het goedje te zien was dit ook al een tijdje geleden gebeurd. Joas had zich niet laten horen tijdens dit incident en had daarna gewoon verder geslapen. Wij dachten natuurlijk dat dit gewoon te maken had met de gourmet. Misschien had hij teveel gegeten of was er een vleesje niet voldoende doorbakken. Het kon vanalles zijn, maar wij waren al gelukkig om het feit dat er geen ongelukken gebeurd waren met het overgeven.

Toen kwam zaterdag. Op zaterdag hadden we gepland om naar de dierentuin te gaan. (nu we een abonnement hebben, kunnen we er maar beter goed van profiteren) Kort voor de middag kreeg Joas koorts. Had deze dan misschien nog te maken met zijn inentingen? Ik wist wel zeker dat ik nog niet naar de artsen van wacht wou, omdat je dan krijgt te horen dat je een overbezorgde moeder bent en dat je niet voor een beetje verhoging naar de arts moet rijden. Dus gaven we hem koortsremmers. Het kon maar helpen. Hij wou die dag al niet meer eten en drinken ging er ook moeilijk in, maar we deden ons best.

Op zondag kreeg Joas er nog eens ernstige diarree bij. Toen hij in de late namiddag ook nog eens enorm begon te huilen van krampen en die dag nog geen vocht of voedsel binnen had, vond ik het een goed moment om toch eens naar de wachtpost te rijden. Wat een domme beslissing was dat!?!
De arts die Joas onderzocht wou ons zelfs geen afwezigheidsbriefje geven voor de opvang. Kinderen met koorts en diarree kunnen perfect naar de opvang, het is gewoon lastig voor de andere kinderen. Ik kon mijn oren niet geloven! Ik zat bij de dokter, met een kind met 39,3 graden koorts en huilend van de krampen, dat volgens hem perfect in staat was om de dag erop naar de onthaalmoeder te gaan. Ik was in alle staten.

Toen we thuis waren, kreeg Joas een opflakkering. Hij begon te spelen en heeft die avond zelfs een boterhammetje gegeten en melk gedronken. Ik dacht dat dit het begin was van een weg terug. Om half 9 ging hij in zijn bedje en hij viel uitgeput in slaap. Nog geen uur later hoorde ik hem overgeven door de babyfoon. ALLES wat er die dag ingegaan was, is er in een massa uitgekomen. Mijn arme schaapje. Helemaal verloren en niet wetend wat er gebeurde zat te huilen in zijn bedje, volledig besmeurd onder zijn eigen overgeefsel.

De ochtend daarna (toen hij weer niet wou eten) heb ik naar het ziekenhuis gebeld. Zij hebben mij aangeraden om langs te gaan op spoed en hem zo tot bij een kinderarts te krijgen.

En nu zitten we hier. In het donker, met een kind naast mij dat niet wil slapen. Omdat hij geen flauw idee heeft waar hij met zichzelf moet blijven. Hij hangt aan een infuus omdat hij uitgedroogd was. Een infuus dat hij verschrikkelijk vindt omdat zijn handje gespalkt is en hij er niets mee kan doen. Een infuus met een draadje dat altijd in de weg zit. Nog steeds met af en toe koorts, waarbij hij dan in mijn armen hangt op zoek naar steun.

Hopelijk doet het infuus zijn werk en zie ik morgen mijn zoontje weer in zijn gelukkige zelve. Met een lach op zijn gezicht en zijn pretoogjes vol deugnieterij en slapen we terug in ons eigen bedje.

Slaapwel!

(of dat gaan we toch proberen)