Het verloren vosje…

We zijn sinds donderdag terug thuis.
Wat zijn we daar blij om! Vooral ikzelf. Omdat we in Quarantaine zaten op ons kamertje en enkel tv konden zien, werd ik helemaal gek. En als Joas dan enkel maar interesse heeft in Bumba en geen andere tv-programma’s kon ik mijn haren bijna uittrekken. (Nee, ik ben geen bumba fan) Maar hé, alles voor je zieke kind! We zijn in elk geval al thuis.

Joas en zijn vosje… voor mama hem verloren was

Zoals ik vorige week al vertelde wou ik eigenlijk bloggen over het verloren vosje van mijn zoon. Toen we vorige woensdagavond thuis kwamen van bij de onthaalmoeder had Joas zijn vosje in zijn handen. Hij was er mee aan het gooien in de auto, en toen ik de deur opende om hem eruit te halen gooide hij het vosje op de grond. Als verstandige moeder vertelde ik hem dat ik zijn vosje wel zou bijhouden want straks zou hij het nog verliezen. Stel je dat even voor seg!

Onderweg van de auto naar onze voordeur (wij moeten parkeren op een pleintje in de buurt) kreeg ik telefoon die ik dringend moest opnemen. Mijn superstapper was zelfstandig aan het stappen aan men hand en ik had mijn andere hand vol met zakken en een handtas. Heel handig dus. Op ons trage tempo zijn we dan eindelijk aan de voordeur geraakt en heb ik mijn telefoontje kunnen beëindigen. Toen was er nog niets aan de hand.

Dan werd Joas moe… en ging ik op zoek naar zijn tutje en zijn v… (ow sh*t! Waar is zijn vosje?) Dat was nergens te bespeuren! Ik heb het hele huis doorzocht en heb een aantal keer de route gedaan van de voordeur naar de auto en terug (in de hoop dat als je die route een derde keer maakt, er toch opeens een vosje zou liggen), maar geen vosje te vinden. Joas moest voor de eerste nacht in zijn leventje zonder zijn vosje naar bed.  En deze mama huilde tranen met tuiten.

Het was best een moeilijke nacht voor Joas. Hij wordt soms ’s nachts wakker, zoekt zijn vosje en knuffelt zichzelf in slaap. Maar dat was nu niet het geval. Ik had op facebook al een noodoproep geplaatst en ook aan de politie een seintje gegeven (Je zou ervan verschieten hoeveel verloren knuffeltjes zij over de vloer krijgen)

De volgende ochtend was iedereen al vroeg wakker, omdat Joas niet meer wou slapen. Toen ik mijn gsm ontgrendelde in de hoop dat er iemand gereageerd had was er inderdaad een reactie! *engelengezang* Iemand uit onze stad had een foto op haar profiel gepost van het vosje dat Joas kwijt was. Omdat wij geen facebookvrienden waren en chatberichten dan in een spambox aankwamen trok ik mijn stoute schoenen aan en belde ik de winkel waar zij werkt. (onbeleefd, ik weet het! maar het is een echt noodgeval)
Gelukkig begreep die lieve vrouw mijn hele verhaal en is zij zelfs snel over huis gegaan om het vosje te gaan halen, zodat wij het in de winkel konden ophalen.

Toen Joas herenigd werd met zijn vosje was hij echt oprecht gelukkig en schoten mijn ogen weer vol met tranen! (ik ben de laatste tijd precies heel emotioneel)

Ondertussen had ik bij ‘de gele flamingo’ al een nieuw vosje besteld. Mij hebben ze geen twee keer liggen!  Het is niet Joas’ vosje, maar wel een soortgelijk. Dit vosje blijft in zijn bedje. Mocht dit nog eens gebeuren hoop ik dat hij zijn andere surrogaat vosje troost kan bieden.

Ik wil wel even de vrouw bedanken die vosje opgevangen heeft! Zodat hij niet in de regen en in de kou de nacht heeft moeten doorbrengen. Om dit op facebook te plaatsen en hem zo weer een weg naar huis te bieden. Ook wil ik de vrouw bedanken die zo alert was geweest op de post te zien en deze door te spelen aan mij. Zonder haar had vosje misschien nooit teruggekeerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s