Dit was niet gepland!

Ik had hele leuke topics in mijn hoofd om over te bloggen.
Over het feit dat Joas zijn vosje verloren was afgelopen week (lees: ik het verloren had gedaan) of over het feit dat ik een nieuwe (tweedehands) overlock heb en er een schattig truitje mee gemaakt hebt voor Joas.
Maar het topic waar ik absoluut nog niet aan gedacht had was het feit dat ik nu, in het donker, op men laptop zo stil mogelijk op mijn toetsen zit te drukken, omdat mijn oh zo lieve zoon naast me in een ziekenhuisbedje ligt en probeert te slapen.

Recap.
Afgelopen donderdag moest Joas naar Kind en Gezin voor zijn laatste babyspuitjes. HOERA! Eindelijk verlost van de lastige prikjes. (Of toch voor enkele jaren). De arts van Kind en Gezin vertelde ons dat hij er mogelijk koorts van zou krijgen, maar dat dit ook snel over zou zijn.
Onze stoere zoon kreeg zelfs geen verhoging de dag erop dus dachten we dat alles in kannen en kruiken was.

Op vrijdag kwamen vrienden eten en besloten we een gourmet te installeren. Ook hier mag je er gewoon van uitgaan dat ik bij het uitdelen van de titel keukenprinses niet in de rij stond aan te schuiven en dat dit gewoon een superhandig en overheerlijk alternatief was. Joas zat vrolijk mee aan tafel en genoot met volle teugen. ’s Avonds ging hij vrolijk slapen, maar toen we hem de volgende dag uit zijn bed haalden, schrokken we ons te pletter. Joas had enorm veel overgegeven. Heel zijn bed en een deel van de vloer hing vol. Aan de consistentie van het goedje te zien was dit ook al een tijdje geleden gebeurd. Joas had zich niet laten horen tijdens dit incident en had daarna gewoon verder geslapen. Wij dachten natuurlijk dat dit gewoon te maken had met de gourmet. Misschien had hij teveel gegeten of was er een vleesje niet voldoende doorbakken. Het kon vanalles zijn, maar wij waren al gelukkig om het feit dat er geen ongelukken gebeurd waren met het overgeven.

Toen kwam zaterdag. Op zaterdag hadden we gepland om naar de dierentuin te gaan. (nu we een abonnement hebben, kunnen we er maar beter goed van profiteren) Kort voor de middag kreeg Joas koorts. Had deze dan misschien nog te maken met zijn inentingen? Ik wist wel zeker dat ik nog niet naar de artsen van wacht wou, omdat je dan krijgt te horen dat je een overbezorgde moeder bent en dat je niet voor een beetje verhoging naar de arts moet rijden. Dus gaven we hem koortsremmers. Het kon maar helpen. Hij wou die dag al niet meer eten en drinken ging er ook moeilijk in, maar we deden ons best.

Op zondag kreeg Joas er nog eens ernstige diarree bij. Toen hij in de late namiddag ook nog eens enorm begon te huilen van krampen en die dag nog geen vocht of voedsel binnen had, vond ik het een goed moment om toch eens naar de wachtpost te rijden. Wat een domme beslissing was dat!?!
De arts die Joas onderzocht wou ons zelfs geen afwezigheidsbriefje geven voor de opvang. Kinderen met koorts en diarree kunnen perfect naar de opvang, het is gewoon lastig voor de andere kinderen. Ik kon mijn oren niet geloven! Ik zat bij de dokter, met een kind met 39,3 graden koorts en huilend van de krampen, dat volgens hem perfect in staat was om de dag erop naar de onthaalmoeder te gaan. Ik was in alle staten.

Toen we thuis waren, kreeg Joas een opflakkering. Hij begon te spelen en heeft die avond zelfs een boterhammetje gegeten en melk gedronken. Ik dacht dat dit het begin was van een weg terug. Om half 9 ging hij in zijn bedje en hij viel uitgeput in slaap. Nog geen uur later hoorde ik hem overgeven door de babyfoon. ALLES wat er die dag ingegaan was, is er in een massa uitgekomen. Mijn arme schaapje. Helemaal verloren en niet wetend wat er gebeurde zat te huilen in zijn bedje, volledig besmeurd onder zijn eigen overgeefsel.

De ochtend daarna (toen hij weer niet wou eten) heb ik naar het ziekenhuis gebeld. Zij hebben mij aangeraden om langs te gaan op spoed en hem zo tot bij een kinderarts te krijgen.

En nu zitten we hier. In het donker, met een kind naast mij dat niet wil slapen. Omdat hij geen flauw idee heeft waar hij met zichzelf moet blijven. Hij hangt aan een infuus omdat hij uitgedroogd was. Een infuus dat hij verschrikkelijk vindt omdat zijn handje gespalkt is en hij er niets mee kan doen. Een infuus met een draadje dat altijd in de weg zit. Nog steeds met af en toe koorts, waarbij hij dan in mijn armen hangt op zoek naar steun.

Hopelijk doet het infuus zijn werk en zie ik morgen mijn zoontje weer in zijn gelukkige zelve. Met een lach op zijn gezicht en zijn pretoogjes vol deugnieterij en slapen we terug in ons eigen bedje.

Slaapwel!

(of dat gaan we toch proberen)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s