Carpaaltunnelsyndroom

Het is dan eindelijk gebeurd. Gisteren ben ik onder het mes gemoeten voor mijn carpaaltunnelsyndroom. Iets dat ik duidelijk onderschat had.

IMG_1738Een paar weken na mijn bevalling kreeg ik ineens heel veel pijn in mijn pols. Vooral als mijn duim een haakbeweging maakt. Ik ben toen naar een handchirurg geweest en hij vertelde me dat ik carpaaltunnelsyndroom had vanwege mijn zwangerschap. Ik heb tijdens mijn zwangerschap veel vocht opgeslagen, en dit vocht zit nu nog vast rond mijn pees, wat de pijn veroorzaakt. Geen probleem zei de dokter, gemakkelijk op te lossen met een spuit cortisone. En inderdaad, 2 dagen later was de pijn verdwenen.

Tot een aantal weken geleden. Ineens was de pijn er weer en ik kon direct aanduiden wat het was. Dus wou ik een afspraak maken met dezelfde arts waarbij ik vorige keer was geweest. Helaas kreeg ik toen te horen dat ik tot 3 mei moest wachten voor een consultatie. Mensen met een baby weten dat 2 maanden wachten met pijn geen optie is. Ik had het nu al moeilijk om Joas een tijdje vast te houden, laat staan dat ik dat nog moest uitzingen tot 3 mei. Dus heb ik naar het ziekenhuis gebeld om een afspraak te maken met een arts dat zo snel mogelijk tijd had.

Een week later zat ik in de wachtkamer, met het gedacht dat ik terug een cortisone spuit zou krijgen. Maar niet was minder waar. Na de kortste consultatie ooit was het verdikt dat hij dit ging verhelpen door een mini-operatie. Twee weken later werd ik om 11u verwacht in het dagziekenhuis. En daar stond ik gisteren dan. Totaal niet voorbereid op wat er ging gebeuren. Ik had nogal weinig info gekregen en de info die ik wel had was nogal vaag. Ik dacht, snel even in een steriel kamertje binnen, aan een tafeltje gaan zitten, klein prikje plaatselijke verdoving, sneetje, alles oplossen en 20 minuten later naar huis. Was dat even een dikke tegenvaller toen ik te horen kreeg dat ze mijn hele arm zouden lam spuiten!

Via een spuit in mijn nek hebben ze men arm verdoofd. Ik vind het verschrikkelijk om geen gevoel te hebben in mijn ledematen. (dat was met mijn keizersnede ook zo) En toen werd ik het operatiekwartier binnen gereden (tot zo ver het kleine steriele kamertje). Het was daar superkoud en ik begon meteen te rillen. Omdat rillen en opereren geen goede match zijn lag ik in no time knock out op de tafel. Een uurtje later was ik wakker en lag ik met een verband en gevoelloze arm in een bed. Het voordeel van die gevoelloze arm is dat je geen pijn hebt.

Nu zit ik hier, een dagje later, op logement bij mijn moeder omdat ik zelf niks kan doen. Ik kan Joas niet pakken, ik kan geen boterham voor mezelf smeren, ik kan mijn haren niet kammen en noem maar op, … ik ben helemaal afhankelijk van mijn medemens. Vooral het feit dat ik niet voor mijn eigen zoon kan zorgen vind ik niet leuk. Ik ben rechtshandig en daar zat natuurlijk ook het carpaaltunnel. Met voldoende pijnstilling is de pijn onder controle te houden, maar bij een verkeerde beweging krijg je natuurlijk een aardige pijnscheut.

Ik zou 4 weken moeten revalideren. Ook iets wat ik niet zag aankomen. Ik zei op dinsdag tegen mijn collega’s: “tot maandag hé, tegen dan zal het wel wat beter zijn!” Niet dus!
Nu is het dus veel rusten en niks doen. Typen gaat nog net (al is het even wennen om van je linkerhand een dominante hand te maken, maar naaien en werken in mijn bullet journal zit er even niet in. Dat vind ik wel jammer, want dat zijn de dingen die ik echt graag doe.

De komende 2 weken zit ik in een verband en mag ik niet douchen. Ik zal dus aan men man moeten vragen om mijn haren te wassen boven het bad… Ik kijk er al naar uit… en hij waarschijnlijk ook! #sarcasme

3232B53E-6AF8-4124-8D93-003EE405592E

Pumpulipilvi

IMG_1698

Ik wou al een hele tijd een pijama of kruippakje voor Joas maken. Een heel simpel patroon, maar wel iets leuks. En toen kwam ik in de Ottobre Lente 2018 het pumpulipilvi kruippakje tegen. Ik was er op slag verliefd op en ben dan direct stof gaan zoeken. Ik had nog mosgroen tricot stof met zwarte vormen liggen dat ik hier kocht. Perfect om een kruippakje in te maken.

 De uitdaging voor mij ging die blinde rits zijn. Ik had tot nu toe nog maar enkele keren een rits geplaatst, maar een blinde rits nog nooit. Maar hoe moeilijk kon het zijn?IMG_1697.jpg

Met wat research op youtube ging het wonderbaarlijk vlot. Ik heb de rits er maar één keer moeten uithalen :) Dit omdat ik te hard aan men tricot getrokken had, waardoor het hele voorpand scheef trok. Tip aan mezelf: niet meer doen!

Het kruippakje is gemakkelijk te maken en snel klaar! En het zit als gegoten!!
Van nature koop ik snel blauwe en zwart/witte kledij, maar dit groen vind ik geweldig! Mijn man vindt hem op een ninja turtle lijken. Hij was er nog mee aan het lachen om een bandana te maken dat hij als masker zou kunnen gebruiken. Ergens heeft hij misschien wel gelijk, maar ik vind het zo schattig! Hij is mijn kleine schildpad. (Dit klinkt misschien wel minder stoer dan ninja turtle, maar dat is omdat hij dan ook een engeltje is)

 Een patroon om zeker nog eens te maken.

IMG_1687.JPG

Vakantiemodus

Het is precies een eeuwigheid geleden sinds ik nog eens geblogd heb, maar ik vrees dat dit door de vakantie komt. Hier hebben we nu 2 weken paasvakantie gehad, en die heb ik ten volle benut.

Ik heb tijdens deze dagen veel gedaan. Zo heb ik veel in mijn bullet journal gewerkt, ben ik aan het naaien geweest, heb ik familie bezocht en heb ik me vooral bezig gehouden met Joas.

Door het feit dat alles nu veel losser en minder gestructureerd verloopt dan tijdens andere weken denk ik dat ik ook mijn blog wat heb laten verwateren. Toen ik dan de motivatie gevonden had om toch te beginnen bloggen, ben ik ziek geworden.

De buikgriep heeft mij, als mijn man geveld. We waren gisteren allebei erg ziek en Joas… die niet! Hij was super actief, vroeg heel veel aandacht en wou vooral veel spelen. Net zoals elke andere baby denk ik dan. Maar als je ziek bent, is dat best vervelend (ja ik durf dat zeggen – niet dat Joas vervelend is, maar de situatie is vervelend). Toen we Joas gisterenavond om 20u30 in zijn bed konden leggen waren we superblij dat we er ook konden inkruipen. Ik was bij de dokter geweest en zij had gezegd dat uitzieken de boodschap was, dus deden we dat maar.

Vanmorgen voelde ik me al een heel stuk beter en ben ik begonnen aan een nieuwe webhost te zoeken voor mijn website. Ik hoop dat ik binnenkort mijn eigen url heb, zodat ik veel gemakkelijker te vinden ben op het web. Dus zoals jullie merken, zullen er de komende dagen enkele aanpassingen aan mijn blog gebeuren. Maar ik doe mijn best om het zo snel mogelijk aan te passen!

Joas had ook een heerlijke vakantie. Hij is wel enkele dagen naar de onthaalmoeder geweest, maar hij heeft veel thuis gespeeld. Zo is de paashaas op bezoek geweest, zijn we gaan picknicken tijdens een zonnig weekend, heeft hij zichzelf leren rollen en terugrollen, en hebben we vooral heel veel speel- en knuffelmomentjes gehad!

Bujo voor de vrienden

Sommigen onder jullie zullen wel weten dat ik sinds enkele maanden mijn creativiteit botvier in mijn bullet journal, of budo voor de vrienden. Ik was al een langere tijd aan het denken om er aan te beginnen, maar had er nooit de moed voor (en de tijd, naargelang ik een kersverse moeder was) Tot ik een vroegere schoolvriendin haar instagram tegenkwam waar zij haar bulletjournal toont, was ik helemaal geïnspireerd. Zij noemt het haar kogeldagboek en ik vind de vertaling geniaal!
Omdat ik niet goed wist hoe ik eraan moest beginnen heb ik eerst wat research gedaan. Ik ben gaan kijken op youtube, instagram en pinterest naar experts op dit vlak en daar heb ik veel raad uit gehaald. Het eerste wat belangrijk was, is om een goed boek te vinden. Sommige bullet journals zijn goedkoper, maar dat heeft dan weer invloed op de kwaliteit van het papier.
Omdat ik wou experimenteren met verschillende pennen en stiften, wou ik toch wel een bujo met stevig papier. Ik kocht mijn bullet journal hier en was vooral blij met de harde bookcover.
Toen ik mijn bujo had, kocht ik nog de nodige stiftjes, want ik wou niet beginnen als een leek, maar als een echte professional ;) Als je je eigen bujo start, heb je niets nodig buiten een schrift en wat pennen. Al kan ik wel aanraden dat deze stijfjes heel vlot zijn in de hand.
En dan is het doen wat jij wil. Tijdens mijn research heb ik gemerkt dat er veel verschillende aanpakken zijn. Sommigen gebruiken het als dagboek, anderen als sketchbook, of een mengeling van allebei, maar ik gebruik hem vooral als agenda. Ik heb een aantal keer wat extra’s toegevoegd zoals een ‘habit tracker’ of een ‘food tracker’, maar dit was iets dat ik niet consequent bleef gebruiken.
Voor mij is een bujo iets handigs om mijn planning bij te houden en om mij creatief in uit te laten. Hier oefen ik mijn handletteren en het tekenen van doodles als ik doorheen de dag eens 10 minuutjes tijd heb.
Ik ben er enorm tevreden van, omdat dit mijn boek is. Ik heb deze van het begin tot het einde gemaakt en ik ben er ook heel trots op. Ikzelf zie de evolutie elke maand, en ik merk dat ik elke maand creatiever wordt.
Het is geen agenda, geen gewone bullet journal, maar mijn pronkstuk!