Wanneer je kind niet slapen wil…

Hier thuis hebben we een hele periode gesukkeld met Joas zijn slaapproblemen. Omdat er zoveel vragen waren van andere ouders, heb ik besloten om hierover te bloggen. Hier lees je mijn bevindingen en ervaringen, geen professionele hulp. Ik kan alleen maar vertellen wat ik weet! Veel leesplezier!
Een maand geleden hebben we met Joas een weekje in het ziekenhuis gelogeerd. Dit omdat hij al weken niet wou slapen overdag. Joas sliep gemiddeld 3 keer 10 minuutjes overdag, liefst dan nog in mijn armen en met mijn tepel in zijn mond. Een tutje wou hij niet, zijn park was verschrikkelijk, als hij zijn bed zag begon hij te brullen, echt niets hielp!
Ik was daarvoor al een tijdje in gesprek met de kinderarts, want er moest toch iets aan de hand zijn. We hebben zuurremmers geprobeerd, want misschien kon hij niet platliggen van verborgen reflux, maar dat hielp niet. We hebben een tijd toegegeven, omdat we dachten dat hij er uiteindelijk wel uit zou groeien.
Maar als dagen weken worden, en weken worden maanden, dan heb je het he-le-maal gehad.Ik zat niet enkel met een oververmoeid kind in huis, ook ik liep op de toppen van mijn tenen. Ik was ontzettend blij dat mijn man ’s avonds thuis kwam, zodat ik Joas in zijn armen kon duwen en ik eens eventjes rust had. (of ten minste aan het eten kon beginnen) Omdat ik de ‘melkbezitter’ ben, werd Joas helemaal verdrietig als ik hem probeerde te troosten en geen melk gaf.
Deze situatie klinkt nu heel verschrikkelijk, maar ik moet wel toegeven dat Joas ’s nachts nog oké sliep. Rond half 1 ’s nachts viel hij uitgeput in slaap. Hij was dan zo oververmoeid dat hij vaak doorsliep tot 6u, dan even dronk en dan verder sliep tot een uur of 9. Maar zoals iedereen wel weet, 8 uurtjes slaap is veel te weinig voor een baby van 3 maanden!
Helemaal uitgeput ben ik naar de kinderarts geweest en heb ik om raad gevraagd. Ik zag door het bos de bomen niet meer, en ik was in een doodlopend straatje beland. En dan is het belangrijk dat je aan jezelf toegeeft dat het nodig is om hulp te zoeken. Mijn kinderarts vertelde me dat er in ons ziekenhuis een programma is om het patroon bij huilbaby’s te doorbreken. Joas is geen huilbaby, maar het programma zou misschien wel kunnen werken. Onze diagnose was ‘verslaafd aan mama’ en ‘té nieuwsgierig’. Joas neemt geen tijd om te rusten omdat hij alles gezien wil hebben. Onder het motto baat het niet dan schaadt het niet zijn wij naar het ziekenhuis vertrokken.
Daar kregen we de hulp van heel wat mensen. Zo was er een psychosociaal assistente die polshoogte kwam nemen, de kiné die tips bracht, een lactatiekundige en natuurlijk het verplegend personeel van de pediatrie. Ook kwam onze kinderarts elke dag even langs om polshoogte te nemen. De 4 dagen in het ziekenhuis waren mentaal uitputtend voor me. Je krijgt een berg tips van iedereen en je probeert deze allemaal toe te passen, maar dat lukt niet! Ik ging even in overload!
Op een moment had de lactatiekundige me aangeraden om zeker 2 uur tussen elke voeding te laten. Joas kwam niet bij mij om zich te voeden, maar om te ‘tutten’. De eerste avond na deze tip heeft Joas anderhalf uur gebruld! Ik heb geprobeerd hem in een badje te doen (want oh wat houdt hij enorm veel van het water), maar zelfs toen kreeg ik hem niet gekalmeerd. Hij zag paars van woede en verdriet en dat is het moment dat ikzelf heel hard ben beginnen huilen. ‘Wat doe ik mijn kind toch aan?’ Toen de 2 uur om waren heeft Joas bijna 40 minuten gedronken. Hij wou mij niet meer loslaten, terwijl hij anders op 10 minuten gedronken heeft. Hier is toen bij mij iets gebroken. Toch was ik er van overtuigd dat we verder moesten gaan met het programma. Want ik deed dit voor Joas!
Om nog even terug te komen op de borstvoedingsmomenten. Achteraf hebben we toch samen beslist met de lactatiekundige om overdag inderdaad er minimum 2 à 3 uur tussen te laten, maar hem ’s avonds wel de kans te geven om te komen knuffelen bij mama. Ook omdat hij onbewust beseft dat de nacht eraan komt en hij zich extra wil voeden om de nacht door te komen en omdat ik mijn kind geen anderhalf uur wou laten wenen.
Met de kinésiste hebben we manieren gezocht om Joas comfortabel in zijn bed te leggen. Joas heeft (nog steeds trouwens) het probleem dat hij niet stil kan liggen. Hij zwiert zijn armen naar alle kanten, vaak ongecontroleerd en dit houdt hem wakker. Omdat Joas al op zijn zij kon rollen, was inbakeren geen optie meer. Dit doen ze meestal wel bij kleinere kinderen, waardoor ze gemakkelijker inslapen, maar bij Joas moesten we dus op zoek naar een andere oplossing.
Wat wij toen hebben ontdekt, en wat nu nog steeds werkt is om hem in een slaapzak te stoppen, hem op zijn zij in bed te leggen (eventueel tussen 2 handdoeken zodat hij niet kan omrollen), en hem dan met een laken heel strak toe te dekken. Het laken ligt dan ter hoogte van zijn nek en wordt dan langs de zijkanten goed stevig onder de matras gestopt. Aan zijn benen wordt het laken iets losser gelaten, omdat baby’s blijkbaar niet graag volledig beperkt worden.
Door hem zo toe te dekken sliep Joas ongeveer 25 minuten per keer. Een slaapcyclus van een baby van 3 maanden is 50 minuten, dus hij moest dit zeker nog verlengen (en liefst 2 cycli aan elkaar koppelen), maar we waren op de goede weg. Telkens als hij korte dutjes deed overdag, moest ik hem na 2 uur terug in zijn bed toestoppen. Ook al leek hij nog vrolijk en oogde hij niet moe, toch moest hij terug een dutje doen. Ik geloofde nooit dat dit zonder slag of stoot zou gaan, maar het viel beter mee dan verwacht!
Om hem dan in slaap te sussen leggen we dan onze hand op zijn schouder, om zijn armbewegingen in te perken en om hem het gevoel te geven dat we bij hem zijn.
Ook hebben we hem aangeleerd van terug een fopspeen te gebruiken. Dit was niet zo heel gemakkelijk. Overdag deed ik wat spelletjes met de fopspeen zoals op zijn lipjes tikken, in en uit zijn mondje te trekken, … en ’s avonds hielden we de fopspeen vast in zijn mond tot hij in slaap viel. Ik had nooit gedacht dat hij deze ging gebruiken, maar na een dag of 2 had hij door hoe deze werkte en gebruikte hij die. Hij associeert deze wel met slapen, want overdag gebruikt hij die niet graag.
In het begin waren er natuurlijk stevige huilbuien omdat hij niet wou slapen, maar elke keer ging het ene mini beetje beter. Volhouden is hier gewoon de boodschap. Mijn instinct schreeuwde om hem uit zijn bed te halen en hem te troosten met borstvoeding. Maar het enige dat me echt is verboden is om hem na het toestoppen er terug uit te halen om eten te geven. Mocht hij helemaal over zijn toeren zijn, zou ik hem er even mogen uithalen om een knuffel te geven, maar niet om te eten! Want dan is het spelletje begonnen!
Omdat Joas heel snel geprikkeld is moesten wij ’s avonds ook zoveel mogelijk prikkels beperken. We creëerden een routine waar we hem in bad stopte, zijn lichaam insmeerde met bodymilk en hem masseerden, zijn pyjama aandeden, hem zijn laatste eten geven en dan in bed. Muziekjes en sfeerverlichting werd afgeraden omdat dit alleen maar voor prikkels zorgt. Blijkbaar is het ook zo dat een slaapliedje een hele tijd in hun hoofd blijft nazinderen, waardoor ze moeite hebben met diep in slaap te vallen.
De psychosociaal assistent was er vooral voor mij vermoed ik nu. Zij was een enorme mentale ondersteuning! Met haar heb ik veel kunnen praten over de moeilijkheden, vermoeidheden en opvoedingsproblemen. Ze gaf veel raadt, maar vertelde me nooit wat ik moest doen. Omdat ze wist dat ik het uiteindelijk allemaal zelf wel kon.
En toegegeven. eigenlijk weet je het allemaal! Maar als je zoveel tips krijgt van iedereen en je ben doodop, begin je ontzettend veel aan jezelf te twijfelen.
Ondertussen zijn de slaapproblemen met Joas aan de betere hand. Hij is nog super nieuwsgierig en zou liever niet slapen dan wel, maar hij slaapt overdag. In de voormiddag doet hij meestal een dutje van een half uur. Rond de middag doet hij dan een langere dut van ongeveer anderhalf uur, en dan in de late namiddag nog een kort dutje (soms zelfs 2) Tussen 20u en 21u begint zijn avondritueel (bad – pijama – borstvoeding – bed) en gaat hij slapen.
Wat ik nu wel opmerk is dat hij ’s nachts meer wakker wordt om te eten, omdat hij nu een langere periode in bed doorbrengt.
Dit is enorm vermoeiend (vooral omdat ik het niet gewoon was om ’s nachts te moeten opstaan) maar ik heb het er voor over.
Joas is uitgerust, super-gelukkig en paraat om nieuwe dingen te ontdekken.
Vandaag kreeg ik van kind en gezin een mail in mijn mailbox voor een info avond bij te wonen rond slapen en slaapproblemen bij kleine kinderen. Ook al gaat het beter met Joas, toch lijkt het me interessant om deze toch nog eens te volgen.
Voor de ouders die dit ook meemaken kan ik de tip meegeven om erover te praten. Praat erover met je kinderarts of kind en gezin. Je gaat heel veel tips horen, maar weet dat je ze niet allemaal moet gebruiken. Doe wat voor jou en je kind comfortabel is. Maar de beste tip die ik kan geven is zorg voor routine en wees consequent. Beperk het aantal prikkels voor het kind moet gaan slapen.
Die 4 dagen in het ziekenhuis waren verschrikkelijk zwaar en vermoeiend, maar ik ben iedereen ontzettend dankbaar.
Graag wil ik het verplegend personeel bedanken van de pediatrie uit het Heilig Hart ziekenhuis in Lier, omdat ze een engelengeduld hadden, mijn duizenden vragen geduldig beantwoorden, en Joas even overnamen als hij toch bleef huilen en het voor mij allemaal te veel werd. Ik wil de lactatiekundige bedanken om mij te motiveren om zeker door te gaan met borstvoeding en om mij gerust te stellen dat ik het eigenlijk wel goed doe. Ook bedankt aan onze kinderarts die me de tijd gaf om helemaal zeker in mijn schoenen te staan voor ik naar huis zou gaan; die me inspraak gaf en de nodige begeleiding. Bedankt aan de kiné voor de handige tips en bedankt aan de psychosociaal assistente om te luisteren naar mijn verhalen, problemen en vooral onzekerheden.
Ik sta nu zekerder in mijn schoenen, en ook al is het niet elke dag rozengeur en maneschijn, mijn zoon in het zonnetje in huis!
Deze foto is van voor het programma – hier ligt hij niet goed ondergestopt en met teveel knuffeltjes – nu slaapt hij enkel met zijn vosje en zijn tutje – maar geef toe… Deze foto is toch ongelooflijk schattig! :D

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s