Fantaster!

Schermafbeelding 2018-04-15 om 15.30.12Samen met een aantal vriendinnen gaan we tegenwoordig twee dinsdagen op de maand naaien. We huren een gezellig lokaaltje, ik zorg voor hapjes en drankjes, en er is voldoende plaats en ruimte om patronen te tekenen, naaimachines en overlocks op te stellen, en vooral om veel te keuvelen!
Twee weken geleden (onze eerste naaiavond) had ik gepland om eindelijk eens aan het bospakje te beginnen voor Joas. Ik heb al weken, dan niet maanden een leuk stofje in de kast liggen, klaar om er een schattig pakje uit te maken. Maar toen kwam mijn schoonzus tevoorschijn met een supermooi stofje! Het herfststofje van see you at six – de maple leaves! Ik had het al een aantal keer in de winkel zien liggen, maar om de één of andere reden had ik het nooit meegenomen. En élke keer ik thuis kwam dacht ik: ‘ doeme toch!’
Toen ik heel enthousiast en lichtelijk jaloers reageerde om de stof in haar naaidoos, gaf ze het zonder twijfelen door aan mij! Een gebaar waar ik superdankbaar voor ben!
Ze had ook het patroon van de aster bij. Een leuke gezellige trui, met een gezellige kraag. Omdat ik voor mezelf heel graag een trui had, was ik heel blij dat ik ook het patroon mocht gebruiken!
De Aster is een leuke, iets bredere trui met een fijne brede hals. Het heeft driekwart mouwen en is snel en gemakkelijk in elkaar te zetten! Het enige mindere puntje dat ik er aan vind is dat hij best kort is. Ik heb nogal graag mijn truien iets langer, maar deze valt echt maar net tot op de boord van je broek.
Desalniettemin zit deze trui wel fantastisch!! Ik ben er dol op! Het stofje is misschien wel een herfstcollectiestuk, maar het is nu niet dat de zon volop schijnt! Dus het is zeker nog gepermitteerd :D (al zeg ik het zelf)
Mochten er dames (of heren) in de buurt van Lier nog interesse hebben in onze naaiavondjes, laat zeker een berichtje achter. Er zijn zeker nog enkele plaatsjes vrij!

Het leven met babyvetjes

Jaja, de titel zegt al genoeg! Veel mama’s zullen het wel begrijpen, maar het leven met ‘babyvetjes’ is niet leuk!
Joas is vorige vrijdag 5 maanden geworden en wat ben ik ontzettend trots op hem! Hij heeft ondertussen op zijn buik leren rollen, giechelt bij het kriebelen en zet elke dag enorme stappen vooruit!
 
Maar bij mij gaat het niet zoals ik gehoopt had.
Bij de geboorte van Joas was ik 30! kilogram bijgekomen. Een hele shock! Zowel voor mij als mijn omgeving.
Joas was 5 kilogram bij geboorte, dus met het nodige vruchtwater en dergelijke was ik meer dan 8 kilogram afgevallen op 2 minuten! (Kon het altijd maar zo snel gaan!)
Door de babyblues kreeg ik geen hap door men keel, en voor ik het wist was er 20 kilogram terug af!
Maar die laatste 10…. Nuja, laat het me zo zeggen… ze zien me ontzettend graag. Ik ben nooit de magerste geweest, maar nu is het toch wel heel frustrerend.
 
Ik ben samen met mijn partner gezonder en verser gaan eten. Wij waren het koppel dat nogal graag take out bestelde. Fast & Easy! Ook lag er altijd chips en chocolade in de kast, en konden we altijd wel een koek aanbieden. Dat hebben we nu laten varen, in de hoop om zo ook wat kilootjes kwijt te spelen.
 
Om mezelf te blijven motiveren had ik beslist om geen broeken in een grotere maat te kopen. Ik heb leuke broeken in de kast hangen en ik was bang dat als ik toch nieuwe broeken zou kopen, ik de nood niet meer voelde om mijn babyvetjes kwijt te geraken. Maar vanmiddag gebeurde het meest verschrikkelijkst wat een ‘vollere’ dame kan meemaken. Mijn broek scheurde ter hoogte van de dijen! Omdat ik nog steeds mijn zwangerschapsbroeken droeg (en zoveel heb ik er niet in de kast hangen) was er veel slijt op gekomen, waardoor ze me daarstraks heeft gefaald. Ik had op voorhand ook gehoopt dat ik niet zo lang in mijn zwangerschapsbroeken zou moeten kamperen, maar dit geluk zit niet aan mijn kant.
 
En dan komt het moment: broeken passen! VERSCHRIKKELIJK!!! Op een moment stond ik in een pashokje raad te vragen aan een winkeldame en zij adviseerde me om misschien gewoon buikspieroefeningen te doen of te gaan sporten! Ja dag en bedankt! Dit is het laatste dat je horen wil als je in je boxershort met je billen vol striemen in een pashokje staat! Uiteindelijk ben ik in een winkel beland waar ze me wel goed hebben geholpen. Ik heb letterlijk elke jeansbroek aangehad die er in de winkel hing, heb vaak met mijn ogen vol tranen gestaan, en heb wel 10 keer de moed opgegeven, maar de winkeldame van de winkel bleef me ondersteunen en hulp bieden.
 
Uiteindelijk ben ik met 2 nieuwe broeken naar de kassa gegaan! Joepie! (Wel een maatje groter, maar het was hoogtijd om afscheid te nemen van mijn zwangerschapsbroeken)
Nu kan ik toch weer even verder. Vandaag was een treurige dag, maar alles werd goed gemaakt als ik Joas ging halen bij de onthaalmoeder. Een geweldige lach die je onmiddellijk goed laat voelen! En dan weet je dat je zelfs 100 kilogram zou willen bijkomen voor zo’n wonder!

Gaan logeren

Schermafbeelding 2018-04-15 om 15.27.00
Ooit moest het eens gebeuren.. Een nachtje zonder mama!
Omdat ik moest gaan lesgeven tijdens een monitorenopleiding, moest Joas een keertje gaan logeren bij bonbon.
Meestal neem ik hem mee, maar dit weekend moest ik tot 22u lesgeven en zag ik het niet zitten dat Joas zo lang daar moet blijven.
Op zaterdagvoormiddag moest ik hem naar Arendonk brengen (want daar is casa bonbon) en ik was vrijdag al aan het panikeren. Wat moet er allemaal in zijn koffertje? wat moet ik zeker zeggen tegen bonbon? Hoeveel kledij moet ik meegeven? Zal hij dat wel kunnen zonder mij? Zal ik het wel overleven zo zonder hem? Héél veel vragen en spannende momenten.
Om mezelf wat te kalmeren ben ik vrijdag avond al begonnen zijn zijn valiesje in te pakken. Kledij, medicatie, toiletzakje, … Zo had ik tijd genoeg om alles 10 keer te controleren. Ik besloot ook op te schrijven hoe zijn eet- en meditatiepatroon was, zodat ik zaterdag en zondag al niet moest panikeren of het wel duidelijk genoeg was uitgelegd. Normaal gezien neemt Joas enkel zijn vitamine D en Symbioflor 1, maar omdat hij afgelopen week spruw heeft gehad, kreeg hij ook nog de nodige zalfjes en medicatie voor zijn mond.
Op zaterdagmorgen ben ik met een klein hartje vertrokken naar Arendonk. Ik wist dat ik mijn zoon moest achterlaten (ook al was het maar voor 24 uur) en ik wist dat dit vervelend voor me was. Ik zocht redenen om niet te moeten vertrekken, bleef dingen herhalen die bonbon zeker moest weten, en vroeg me constant af of ik niets vergeten te melden was.
In de auto naar Rijmenam (Mechelen), jaja ik zou dat weekend vele kilometers afleggen, was het enorm stil. Ik had het er echt moeilijk mee, maar besloot wel om me dit weekend te amuseren. En dat is me gelukt. Mede dankzij bonbon, die er regelmatig voor zorgde dat er een fotootje verscheen op mijn ‘whatapp’ om me gerust te stellen. Ik moet toegeven dat ik me enorm geamuseerd heb en ik heb zelfs ‘een kriekske’ gedronken, iets wat al meer dan een jaar geleden was!
Toch was ik blij dat ik zondagochtend, na het ontbijt, terug richting Arendonk mocht trekken om Joas op te halen. Veel kusjes en knuffelmomentjes! Want jaaaaaaa.. we zijn terug samen! Ik had Joas veel meer gemist dan andersom, maar dat maakte niet uit. Zijn knuffeltjes en schattige lach waren terug bij mij! Ik was helemaal gerust gesteld. Een leegte werd terug gevuld.
Dank u bonbon voor het fijne weekend! Zo mogen er nog meer zijn! (maar niet té veel :D)
Samen met Ties (het neefje) spelen bij bonbon

Wanneer je kind niet slapen wil…

Hier thuis hebben we een hele periode gesukkeld met Joas zijn slaapproblemen. Omdat er zoveel vragen waren van andere ouders, heb ik besloten om hierover te bloggen. Hier lees je mijn bevindingen en ervaringen, geen professionele hulp. Ik kan alleen maar vertellen wat ik weet! Veel leesplezier!
Een maand geleden hebben we met Joas een weekje in het ziekenhuis gelogeerd. Dit omdat hij al weken niet wou slapen overdag. Joas sliep gemiddeld 3 keer 10 minuutjes overdag, liefst dan nog in mijn armen en met mijn tepel in zijn mond. Een tutje wou hij niet, zijn park was verschrikkelijk, als hij zijn bed zag begon hij te brullen, echt niets hielp!
Ik was daarvoor al een tijdje in gesprek met de kinderarts, want er moest toch iets aan de hand zijn. We hebben zuurremmers geprobeerd, want misschien kon hij niet platliggen van verborgen reflux, maar dat hielp niet. We hebben een tijd toegegeven, omdat we dachten dat hij er uiteindelijk wel uit zou groeien.
Maar als dagen weken worden, en weken worden maanden, dan heb je het he-le-maal gehad.Ik zat niet enkel met een oververmoeid kind in huis, ook ik liep op de toppen van mijn tenen. Ik was ontzettend blij dat mijn man ’s avonds thuis kwam, zodat ik Joas in zijn armen kon duwen en ik eens eventjes rust had. (of ten minste aan het eten kon beginnen) Omdat ik de ‘melkbezitter’ ben, werd Joas helemaal verdrietig als ik hem probeerde te troosten en geen melk gaf.
Deze situatie klinkt nu heel verschrikkelijk, maar ik moet wel toegeven dat Joas ’s nachts nog oké sliep. Rond half 1 ’s nachts viel hij uitgeput in slaap. Hij was dan zo oververmoeid dat hij vaak doorsliep tot 6u, dan even dronk en dan verder sliep tot een uur of 9. Maar zoals iedereen wel weet, 8 uurtjes slaap is veel te weinig voor een baby van 3 maanden!
Helemaal uitgeput ben ik naar de kinderarts geweest en heb ik om raad gevraagd. Ik zag door het bos de bomen niet meer, en ik was in een doodlopend straatje beland. En dan is het belangrijk dat je aan jezelf toegeeft dat het nodig is om hulp te zoeken. Mijn kinderarts vertelde me dat er in ons ziekenhuis een programma is om het patroon bij huilbaby’s te doorbreken. Joas is geen huilbaby, maar het programma zou misschien wel kunnen werken. Onze diagnose was ‘verslaafd aan mama’ en ‘té nieuwsgierig’. Joas neemt geen tijd om te rusten omdat hij alles gezien wil hebben. Onder het motto baat het niet dan schaadt het niet zijn wij naar het ziekenhuis vertrokken.
Daar kregen we de hulp van heel wat mensen. Zo was er een psychosociaal assistente die polshoogte kwam nemen, de kiné die tips bracht, een lactatiekundige en natuurlijk het verplegend personeel van de pediatrie. Ook kwam onze kinderarts elke dag even langs om polshoogte te nemen. De 4 dagen in het ziekenhuis waren mentaal uitputtend voor me. Je krijgt een berg tips van iedereen en je probeert deze allemaal toe te passen, maar dat lukt niet! Ik ging even in overload!
Op een moment had de lactatiekundige me aangeraden om zeker 2 uur tussen elke voeding te laten. Joas kwam niet bij mij om zich te voeden, maar om te ‘tutten’. De eerste avond na deze tip heeft Joas anderhalf uur gebruld! Ik heb geprobeerd hem in een badje te doen (want oh wat houdt hij enorm veel van het water), maar zelfs toen kreeg ik hem niet gekalmeerd. Hij zag paars van woede en verdriet en dat is het moment dat ikzelf heel hard ben beginnen huilen. ‘Wat doe ik mijn kind toch aan?’ Toen de 2 uur om waren heeft Joas bijna 40 minuten gedronken. Hij wou mij niet meer loslaten, terwijl hij anders op 10 minuten gedronken heeft. Hier is toen bij mij iets gebroken. Toch was ik er van overtuigd dat we verder moesten gaan met het programma. Want ik deed dit voor Joas!
Om nog even terug te komen op de borstvoedingsmomenten. Achteraf hebben we toch samen beslist met de lactatiekundige om overdag inderdaad er minimum 2 à 3 uur tussen te laten, maar hem ’s avonds wel de kans te geven om te komen knuffelen bij mama. Ook omdat hij onbewust beseft dat de nacht eraan komt en hij zich extra wil voeden om de nacht door te komen en omdat ik mijn kind geen anderhalf uur wou laten wenen.
Met de kinésiste hebben we manieren gezocht om Joas comfortabel in zijn bed te leggen. Joas heeft (nog steeds trouwens) het probleem dat hij niet stil kan liggen. Hij zwiert zijn armen naar alle kanten, vaak ongecontroleerd en dit houdt hem wakker. Omdat Joas al op zijn zij kon rollen, was inbakeren geen optie meer. Dit doen ze meestal wel bij kleinere kinderen, waardoor ze gemakkelijker inslapen, maar bij Joas moesten we dus op zoek naar een andere oplossing.
Wat wij toen hebben ontdekt, en wat nu nog steeds werkt is om hem in een slaapzak te stoppen, hem op zijn zij in bed te leggen (eventueel tussen 2 handdoeken zodat hij niet kan omrollen), en hem dan met een laken heel strak toe te dekken. Het laken ligt dan ter hoogte van zijn nek en wordt dan langs de zijkanten goed stevig onder de matras gestopt. Aan zijn benen wordt het laken iets losser gelaten, omdat baby’s blijkbaar niet graag volledig beperkt worden.
Door hem zo toe te dekken sliep Joas ongeveer 25 minuten per keer. Een slaapcyclus van een baby van 3 maanden is 50 minuten, dus hij moest dit zeker nog verlengen (en liefst 2 cycli aan elkaar koppelen), maar we waren op de goede weg. Telkens als hij korte dutjes deed overdag, moest ik hem na 2 uur terug in zijn bed toestoppen. Ook al leek hij nog vrolijk en oogde hij niet moe, toch moest hij terug een dutje doen. Ik geloofde nooit dat dit zonder slag of stoot zou gaan, maar het viel beter mee dan verwacht!
Om hem dan in slaap te sussen leggen we dan onze hand op zijn schouder, om zijn armbewegingen in te perken en om hem het gevoel te geven dat we bij hem zijn.
Ook hebben we hem aangeleerd van terug een fopspeen te gebruiken. Dit was niet zo heel gemakkelijk. Overdag deed ik wat spelletjes met de fopspeen zoals op zijn lipjes tikken, in en uit zijn mondje te trekken, … en ’s avonds hielden we de fopspeen vast in zijn mond tot hij in slaap viel. Ik had nooit gedacht dat hij deze ging gebruiken, maar na een dag of 2 had hij door hoe deze werkte en gebruikte hij die. Hij associeert deze wel met slapen, want overdag gebruikt hij die niet graag.
In het begin waren er natuurlijk stevige huilbuien omdat hij niet wou slapen, maar elke keer ging het ene mini beetje beter. Volhouden is hier gewoon de boodschap. Mijn instinct schreeuwde om hem uit zijn bed te halen en hem te troosten met borstvoeding. Maar het enige dat me echt is verboden is om hem na het toestoppen er terug uit te halen om eten te geven. Mocht hij helemaal over zijn toeren zijn, zou ik hem er even mogen uithalen om een knuffel te geven, maar niet om te eten! Want dan is het spelletje begonnen!
Omdat Joas heel snel geprikkeld is moesten wij ’s avonds ook zoveel mogelijk prikkels beperken. We creëerden een routine waar we hem in bad stopte, zijn lichaam insmeerde met bodymilk en hem masseerden, zijn pyjama aandeden, hem zijn laatste eten geven en dan in bed. Muziekjes en sfeerverlichting werd afgeraden omdat dit alleen maar voor prikkels zorgt. Blijkbaar is het ook zo dat een slaapliedje een hele tijd in hun hoofd blijft nazinderen, waardoor ze moeite hebben met diep in slaap te vallen.
De psychosociaal assistent was er vooral voor mij vermoed ik nu. Zij was een enorme mentale ondersteuning! Met haar heb ik veel kunnen praten over de moeilijkheden, vermoeidheden en opvoedingsproblemen. Ze gaf veel raadt, maar vertelde me nooit wat ik moest doen. Omdat ze wist dat ik het uiteindelijk allemaal zelf wel kon.
En toegegeven. eigenlijk weet je het allemaal! Maar als je zoveel tips krijgt van iedereen en je ben doodop, begin je ontzettend veel aan jezelf te twijfelen.
Ondertussen zijn de slaapproblemen met Joas aan de betere hand. Hij is nog super nieuwsgierig en zou liever niet slapen dan wel, maar hij slaapt overdag. In de voormiddag doet hij meestal een dutje van een half uur. Rond de middag doet hij dan een langere dut van ongeveer anderhalf uur, en dan in de late namiddag nog een kort dutje (soms zelfs 2) Tussen 20u en 21u begint zijn avondritueel (bad – pijama – borstvoeding – bed) en gaat hij slapen.
Wat ik nu wel opmerk is dat hij ’s nachts meer wakker wordt om te eten, omdat hij nu een langere periode in bed doorbrengt.
Dit is enorm vermoeiend (vooral omdat ik het niet gewoon was om ’s nachts te moeten opstaan) maar ik heb het er voor over.
Joas is uitgerust, super-gelukkig en paraat om nieuwe dingen te ontdekken.
Vandaag kreeg ik van kind en gezin een mail in mijn mailbox voor een info avond bij te wonen rond slapen en slaapproblemen bij kleine kinderen. Ook al gaat het beter met Joas, toch lijkt het me interessant om deze toch nog eens te volgen.
Voor de ouders die dit ook meemaken kan ik de tip meegeven om erover te praten. Praat erover met je kinderarts of kind en gezin. Je gaat heel veel tips horen, maar weet dat je ze niet allemaal moet gebruiken. Doe wat voor jou en je kind comfortabel is. Maar de beste tip die ik kan geven is zorg voor routine en wees consequent. Beperk het aantal prikkels voor het kind moet gaan slapen.
Die 4 dagen in het ziekenhuis waren verschrikkelijk zwaar en vermoeiend, maar ik ben iedereen ontzettend dankbaar.
Graag wil ik het verplegend personeel bedanken van de pediatrie uit het Heilig Hart ziekenhuis in Lier, omdat ze een engelengeduld hadden, mijn duizenden vragen geduldig beantwoorden, en Joas even overnamen als hij toch bleef huilen en het voor mij allemaal te veel werd. Ik wil de lactatiekundige bedanken om mij te motiveren om zeker door te gaan met borstvoeding en om mij gerust te stellen dat ik het eigenlijk wel goed doe. Ook bedankt aan onze kinderarts die me de tijd gaf om helemaal zeker in mijn schoenen te staan voor ik naar huis zou gaan; die me inspraak gaf en de nodige begeleiding. Bedankt aan de kiné voor de handige tips en bedankt aan de psychosociaal assistente om te luisteren naar mijn verhalen, problemen en vooral onzekerheden.
Ik sta nu zekerder in mijn schoenen, en ook al is het niet elke dag rozengeur en maneschijn, mijn zoon in het zonnetje in huis!
Deze foto is van voor het programma – hier ligt hij niet goed ondergestopt en met teveel knuffeltjes – nu slaapt hij enkel met zijn vosje en zijn tutje – maar geef toe… Deze foto is toch ongelooflijk schattig! :D