Snottebellen en wateroogjes

Het is weer de tijd van het jaar. Het is koud, dan weer warm, dan regen, dan sneeuw en als we geluk hebben verschijnt er ergens nog een regenboog op een uitzonderlijk aangename dag. De schommelingen tussen deze weersomstandigheden zorgt ervoor dat Joas (net zoals de rest van de bevolking waarschijnlijk) heel veel last heeft van snottebellen!
Om dit helemaal aangenaam te maken zijn de snottebellen er zelf niet uit of ze gewoon uit zijn neusje lopen om dan vervolgens een uur later heel zijn neus te verstoppen. Joas is ondertussen 4 maanden, dus snuiten zit er nog niet in. Dus dan moeten we overgaan naar de martelpraktijken. Spoelen met fysiologisch water, die vervelende neuspeer, neusdruppeltjes om de verstopping tegen te gaan, zalfjes om zijn mond en wangen gehydrateerd te houden, en eens we helemaal rond zijn met dit proces, begint het al terug opnieuw. En elke keer is het een heus gevecht tussen moeder en zoon. Het is aangenaam om ’s avonds versterking te krijgen van de papa, zodat het gevecht zeker gewonnen wordt.
Overdag valt dit op zich nog mee, omdat hij rechter zit en aan het spelen is, maar ’s nachts is het een ware nachtmerrie. De afgelopen nachten wordt Joas rond 4 uur wakker omdat hij moeite heeft met ademen. Zijn neusje zit dan helemaal verstopt, hij heeft een droge mond en dus ook veel dorst, maar drinken aan de borst is dan weer moeilijk. Om dan zijn neus te beginnen spoelen (zelf half slapend) zorgt niet voor aangename taferelen. Een brullende zoon die niet meer te troosten is, tranen met tuiten en met gevolg dat zijn neusje terug verstopt van al dat wenen. (vicieuze cirkel?)
Dus hier zijn de nachten kort. Net zoals waarschijnlijk bij vele andere ouders die met het zelfde probleem sukkelen. Ik leef met jullie mee!
Maar wat kunnen we er nu aan doen om het zo comfortabel mogelijk te maken voor onze schatjes (en voor onszelf)?
Zo’n virusinfectie kan 2 weken duren en antibiotica helpt hier niet voor. Je moet de natuur zijn gang laten gaan. Al kunnen we natuurlijk wel een klein beetje helpen:
  • Hou het neusje zo proper mogelijk. Ja, ik vrees dat dit wil zeggen dat we moeten spoelen, spoelen en nog eens spoelen. En die vieze neuspeer zal er ook aan te pas komen! Vooral voor jonge kinderen gebruik je best fysiologisch water. Je hebt deze ook in vernevelsprays. Deze zijn iets aangenamer voor het kind. Met de neuspeer kan je de slijmpjes uit de neus ‘zuigen’. Joas is hier geen fan van, maar het werkt wel!
  • Laat je kind regelmatig drinken. Door de verstopping van hun neusje krijgen ze ook een droge mond. Ik geef Joas soms eens wat venkelthee om zijn mondje vochtig te houden.
  • Ventileer en verlucht de slaapkamer. Ik weet het, momenteel is het heel erg koud en zet je de ramen niet graag open, maar toch helpt dit om een gezonde lucht in je kamer te krijgen. Een luchtbevochtiger kan ook helpen om het neusje beter open te houden.
  • Was regelmatig het speelgoed dat frequent in het mondje gestoken wordt om herbesmetting te voorkomen.
  • Worden de snottebellen geel/groen? Dan moet je misschien toch eens best naar de dokter, want dit kan wijzen op een bacteriële infectie.
                            En zelfs met wateroogjes ziet hij er geweldig uit!

We naaien in het Fins

Als ik ga naaien heb ik graag een goede voorbereiding. Dit wil zeggen dat ik mijn patronen graag (tot op het autistische af) graag piekfijn in orde heb, zodat ik ze achteraf nog meerdere keren kan gebruiken.
Dit wil zeggen dat ik de naaiwaarde erbij teken en dat ik op elk naaideel de naam van het model, de maat, en of het incl of excl naaiwaarde is (wat dom is, omdat zoals ik als zei, de naaiwaarde er altijd bijteken).
In de Ottobre kidsfashion Lente 1/2018 hadden ze deze editie veel humor, want ze gingen voor het Fins.
Ik zag een leuk truitje staan voor Joas en wou er mij dan ook aan wagen. Het truitje dat ik wou maken was het “Pilvipaimen” tricot truitje. De Finse betekenis voor ‘wolk herder’ (wat volgens mij gebaseerd is op het stofje dat ze gebruikt hebben in het magazine) en een ge-wel-dig woord om op elk patroondeel te schrijven. Ik denk dat dit het moeilijkste was aan heel het patroon! DIE NAAM :D
Toch moet ik zeggen dat mijn truitje niet geheel is gegaan zoals in het magazine. Op zich is het geen moeilijk patroon, een basis truitje met enveloppehals, maar omdat er hier ook knippers gebruikt werden moest je toch goed kijken hoe je deze aan elkaar naaide.
Hier is het bij mij wat misgelopen. Mijn achterpand heb ik te ver naar voren gebracht waardoor de knippers niet hangen waar ze moeten hangen. Ik had geen zin om het terug helemaal uit elkaar te halen, al heb ik wel na gebruik van het truitje gemerkt dat ik de plaats waar de kamsnaps in de stof zit moet verstevigen. Omdat het bij mij niet overeen kwam om de beide kamsnaps op de halsboord vast te maken heb ik de onderste moeten vastmaken in de tricot. Omdat deze maar één laag is, is deze veel te fragiel. Zoals je op de foto ziet is het al een beetje aan het doorscheuren. *pff* Dus in de loop van de week deze nog even aanpassen.
Voor de rest ben ik niet ontevreden van het truitje.
De stof is alom bekend van See You At Six. Ik had deze al een tijdje in de kast liggen en ik ben blij dat er eindelijk een project van gemaakt is. Ik ben dol op de kleuren en vind ze geweldig passen bij Joas. Voor de halsboord heb ik zwarte boordstof gebruikt.

Back to school

Schermafbeelding 2018-04-15 om 15.18.40Aan alles komt een einde… dus ook aan mijn zwangerschaps- en ouderschapsverlof. Vanaf morgen begint deze mama terug te werken. Met alle stress dat erbij hoort. Ik ben vanmiddag al begonnen met het inpakken van onze rugzakken. Reservekledij en papflessen voor Joas en fruit en een borstkolf voor mama.
Alle doemscenario’s lopen al door mijn hoofd:
1) Zal ik wel op tijd uit bed geraken?
Joas heeft dan misschien wel slaapproblemen (gehad), toch heeft hij het mij altijd gegund om te slapen tot half 9. Het feit dat mijn wekker morgen om 6u50 afloopt geeft me nu al een krop in de keel.
2) Ga ik morgenvroeg alles wel rond krijgen? Tot nu toe heb ik een strakke planning in mijn hoofd, maar mijn realisme schreeuwt me toe dat ik er me niet op mag vastpinnen. Je zal het zien; 2 minuten voor we moeten vertrekken zal er weer iets onverwachts gebeuren! Karma?
3) Hoe gaan de nieuwe collega’s reageren? Ik begin weer maar eens op een nieuwe school. Eentje vlak bij mij thuis en dat geeft me iets om naar uit te kijken. Maar toch zal het weer een hele aanpassing zijn. Nieuwe collega’s leren kennen, het vertrouwen van de kinderen krijgen, je weg door de verschillende schoolgangen zoeken, kennis maken met het nieuwe ritme van de school, de doelstellingen, de agenda, …
4) Wat als net morgen Joas iets voorheeft? Stel je nu voor dat hij morgen ziek wordt. Daar heb ik überhaupt nog nooit rekening mee gehouden omdat ik tot nu toe altijd beschikbaar was voor hem. Maar ik kan morgen toch moeilijk mijn spullen pakken en vertrekken op mijn werk? aaaah!!
Gelukkig weet ik ook wel dat Joas morgen niet ziek zal zijn (hout vasthouden), dat de collega’s lief zullen zijn en me zullen ondersteunen (hout vasthouden), dat kevin, mijn man (niet officieel) mij morgen zal helpen om Joas mee aan te kleden en om mij uit mijn bed te sleuren en om te gaan met mijn ochtendhumeur. (hout vasthouden).
En ik weet dat ik Joas morgen heel hard ga missen, maar ik weet ook dat ik morgen iets ga doen wat ik goed kan en graag doe!
Dus deze juf is klaar om naar de kleuterklas te gaan!
(Het is uiteindelijk maar een halve dag)

De eerste groentepap

Tijdens mijn zwangerschap had ik me voorgenomen om borstvoeding te gaan geven. Het is zelfs nooit een twijfelpunt geweest. Maar zoals sommige lezers wel weten is dat Joas een stevige baby was bij de geboorte. Lees: 5 volle kilogram! Een nieuw record bij de gynaecoloog en ‘the talk of the town’.
Omdat hij geboren is via een keizersnede had mijn borstvoeding een heel moeilijke start. Joas is heel wat afgevallen en toch bleef de borstvoeding uit. Daardoor kreeg hij in het moederhuis al extra kunstvoedingen bij.
De afgelopen maanden zijn altijd moeilijk gebleven. Ik heb nooit voldoende borstvoeding kunnen aanmaken om hem een hele dag te voeden en ik was altijd een beetje bang dat hij niet voldoende voedingsstoffen zou binnen krijgen. Dus gaf ik hem nog regelmatig een extra voeding bij.
Toen Joas 2 weken geleden in het ziekenhuis heeft gelegen met slaapproblemen (dit is nog een verhaal voor een andere blog) zijn ze tot constatatie gekomen dat Joas normaal gezien wel genoeg drinken zou krijgen bij mij. Dus zijn we gestopt met kunstvoedingen bijgeven.
Nu is gisteren de vroedvrouw bij ons thuis langs geweest om Joas nog een keertje te wegen, en hij was afgevallen. Dus nu blijkt dat hij niet genoeg voeding binnen krijgt. Een hele domper om als moeder te horen! Voor de tweede keer in zijn jonge leven kan ik hem niet genoeg voeding geven. Dus terug naar de bijvoedingen.
Omdat ik hem niet te veel flesvoeding wou bijgeven is er beslist van hem op groentepapjes te zetten. Hij wordt binnen 2 dagen vier maanden, dus mochten we ermee starten. Ik weet dat er aangeraden wordt om te wachten tot 6 maanden, maar ik had wel de indruk dat Joas er wel klaar voor was. Hij stak al een tijdje zijn handen in zijn mond, neemt al een tijdje zijn vitamine D via een lepeltje en begint nu ook zijn speelgoed in zijn mond te stoppen. Dus we gaan er voor!
Omdat hij af en toe tussendoor venkelthee drinkt en dit heel graag lust, besloot ik om te starten met venkel. Om de smaak een beetje te verzachten heb ik er wat appeltjes tussen gedaan. Een aanrader van de kinderarts omdat dit ook laxerend werkt (Joas heeft ook wat problemen met zijn lange darmen, dus laxerend is oké!)
Ik had een klein potje van 50 gram gemaakt, omdat ik gehoord had dat ze van de eerste voedingen maar enkele hapjes zouden proeven. Maar niet mijn zoon! De eerste hapjes waren met enorme grappige snuiten, maar hij was heel snel vertrokken. En die 50 gram was zo op!
Nu hopen dat dit zijn buikje wat vult en dat hij bijkomt, wat maakt dat we nog even kunnen doorgaan met de borstvoeding. Ik heb er hard voor moeten werken om deze op te starten, en ik ben nog helemaal niet klaar om dit op te geven.

One to hug jasje

Afgelopen week zijn vrienden van ons trotse ouders geworden.
Een lief klein prinsesje en daar horen cadeautjes bij.
Omdat er deze week sneeuw voorspeld werd, leek het me opportuun om een jasje te maken.
Het patroon vond ik op deze website. Het one to hug jasje is heel fijn om te maken. De handleiding is duidelijk en er wordt stap voor stap uitgelegd hoe je te werk moet gaan. Wat dit patroon leuk maakt, is dat je zelf kan kiezen hoe ingewikkeld je het maakt. Je kan kiezen tussen een ronde, of puntige kap; oortjes of niet; stroppers of niet. De keuze is er en je beslist zelf hoe ver je hierin wil gaan.
Omdat ik voor Mona een maatje 50 heb gemaakt, heb ik voor mezelf beslist om er niet al te veel poespas bij te doen. Om het jasje wat op te fleuren heb ik er schattige oortjes aan toegevoegd.
De stof kocht ik hier. Ik koos voor een mooi oudroze tricot stof met libellen voor de binnenvoering en een beige-bruine nicky velours stof voor de buitenkant van het jasje. Het was een match made in heaven en een perfect, gemakkelijke stof om te bewerken.
Om het cadeautje helemaal af te maken, heb ik er nog een bijpassend mutsje bij gemaakt.
Winter is coming, en wij willen voorbereid zijn ;)

In stijl naar de opvang

Bloed, zweet, tranen en veel hulp van de bonbon (mijn mama) maar we hebben een boekentasje om mee te nemen naar de onthaalmoeder!
Het heeft ons wel wat gevloek en getorn gekost en 2 paar ogen, maar we kunnen er fier op zijn! Of dat ben ik allesinds!
Natuurlijk zijn er nog een heleboel foutjes aan te bespeuren, maar het was ook maar het eerste boekentasje dat ik ooit maakte!
Het patroon heb ik hier gevonden en vond ik heel duidelijk! Veel foto’s laten je zien hoe je stap voor stap de tas moest maken.
De stofjes komen uit deze winkel .
Daar hebben ze mij enorm goed geholpen met het vinden van alle kleine prulletjes zoals gespen terwijl Joas de hele winkel bijeen aan het krijsen was omdat hij de slaap niet kon vatten. Ook al kon ik niks doen, buiten ervoor te zorgen dat de wandelwagen niet stopte met bewegen, was het toch wel even blozen! Gelukkig vonden ze het daar helemaal niet zo erg en hadden ze er alle begrip voor.
En om het helemaal af te maken heb ik zijn naam er op geflokt!
De flock en flex die ik hier nog heb liggen, zijn helaas van een winkel die niet meer bestaat. Jammer, want ik was er heel tevreden over. Dus nu moet ik op zoek naar een nieuwe leverancier.
Nuja, om deze blog af te sluiten zou ik toch nog even men mamsie in de bloemetjes zetten. Voor het mee prullen en vloeken, om dan achteraf supertrots te kunnen zijn zodat Joas morgen in stijl naar de opvang kan!

Naar de onthaalmoeder

Vandaag moest Joas voor het eerst naar de onthaalmoeder. En net zoals waarschijnlijk meerdere mama’s had ook ik zenuwen.
Niet dat ik ongerust moest zijn, want ik wist dat Joas in geweldige handen terecht kwam. We zijn al een aantal
keren op bezoek geweest voor een heerlijk tasje koffie en een gezellige babbel. Zowel Joas als ikzelf zijn helemaal gek op haar!
Ik wist wel dat alles goed zou komen, maar toch heb je die kriebels in je buik.
Gisterenavond had ik er nog voor gezorgd dat zijn tas klaar stond met zijn papflessen, reservekledij, zijn heen en weerschriftje dat ik gepimpt heb met vinyl,
lotions, kam, en nog 10 andere dingen die helemaal overbodig zijn maar die me toch een zekerder gevoel geven en zijn we met zijn allen op tijd in ons bed gekropen. Joas had volgens mij ook wat zenuwen, want hij is minstens elke 2 uur wakker geweest voor te eten en te tutten.
Met als gevolg dat hij vanmorgen niet uitgeslapen was en heel lastig. We hebben nog even geprobeerd om hem terug in bed te leggen, maar dat lukte ook voor geen meter. We hebben hem dan borstvoeding gegeven en zijn kleren aangedaan.
Dus, wij vanmorgen met de wandelwagen onderweg (jaja onze onthaalmoeder woont maar 2 straten verder – Lucky us!) en ik was de deur nog niet uit of Joas lag al terug in een diepe slaap. Bij de onthaalmoeder aangekomen heb ik gezegd dat hij zo nog een tijdje kon verderslapen en heb ik 20 redenen gezocht om een beetje langer te kunnen blijven, maar geen gevonden.
Gelukkig was er een mama/vriendin die het leuke idee had om een koffietje gaan drinken om mijn gedachten te verzetten. HELD! Maar terug thuisgekomen had ik toch een leeg gevoel. Het was stil in huis en ik kon mijn draai niet vinden. Naar gelang er heel veel was en strijk was en dat het DRINGEND tijd is om mijn huis nog eens te poetsen, kreeg ik geen werk verzet. Ik voelde me eenzaam. Dus ik besloot dat ik het recht had om al het huishoudwerk te laten liggen en te doen wat ik graag doe: naaien! Ik ben begonnen aan een trui en een boekentas, dat ik morgen nog moet afmaken.
Tijdens het naaien kwamen er steeds leuke foto’s en filmpjes binnen op mijn gsm zodat ik helemaal gerust was.
Toch was ik blij dat het 15 uur was en ik mijn zoon kon gaan ophalen. De dagen duren lang nu ik nog thuis ben. Binnenkort gaat dit hopelijk allemaal beter, als ik terug ga werken.
Morgen is er een naaidag, met de mama-vriendin én met Joas! Want dan blijft hij lekker gezellig bij mij.
De volgende onthaalmoederdag is vrijdag en daar kijkt hij nu al naar uit!
                                Joas en Sonja – de geweldige onthaalmoeder

And here we go

Ik was er al een tijdje over aan het nadenken, maar nu gaan we eindelijk van start. Ook deze mama blogt!
Met deze blog ga ik me proberen te onderscheiden van andere blogs door een variëteit aan blogs . Je vindt hier verhalen over mijn zoontje Joas (geboren op 16 oktober 2017). Ik praat over de hoogte- maar ook dieptepunten van het ouderschap; de struggles van het hebben van kinderen; de oh-zo-mooie-en-schattige momenten; en nog zo veel meer.
 
 
Maar ook mijn passie voor het naaien zal uitvoering besproken worden. Als creatieveling doe ik heel veel verschillende projecten graag, maar naaien is toch één van mijn favoriete bezigheden. Toch beschouw ik mezelf nog steeds als een beginner. Ik ben nog veel aan het experimenteren en wil me in september ook gaan verdiepen via avondschool. Onder het motto: je bent nooit te oud om te leren.
 
Naast mijn naaimachine werk ik ook graag met de cameo silhouette. Het personaliseren van men eigen gemaakte kledij voor Joas vind ik geweldig.
 
 
 
Omdat ik precies tijd te veel heb (wat he-le-maal NIET waar is) ben ik ook de trotse bezitter van een bullet journal. Ik gebruik het als agenda, maar ook voor foto’s en tekeningetjes. Ik vind het geweldig om te ‘handletteren’ en te ‘doedelen’. Dé termen in een bullet journal. En naar gelang iedereen graag zijn eigen ding er mee doet, doe ik dat ook!
 
Dus…
 
 
Deze blog zal dienen om mijn verhaal te doen. Dingen die ik ontdek, die ik meemaak, dingen die me dwarszitten, maar zeker ook de dingen die me gelukkig maken.
 
De dingen die jullie willen lezen!
 
Tot schrijfs!